Biografie Supertramp
Supertramp – De melancholie van een meesterband
Er zijn van die bands die niet zomaar muziek maken, maar een sfeer scheppen die decennia overstijgt. Supertramp is zo’n band. Niet de luidruchtigste, niet de meest flamboyante, maar wel een van de meest gelaagde en blijvende. Hun muziek is als een oude ansichtkaart: een beetje vergeeld, maar nog altijd vol emotie.
Het begon in 1969 in Londen, waar Rick Davies via een advertentie in Melody Maker in contact kwam met Roger Hodgson. Twee totaal verschillende karakters, maar muzikaal wonderbaarlijk complementair. Hun eerste albums, Supertramp (1970) en Indelibly Stamped (1971), waren nauwelijks succesvol. Toch hoor je er al de contouren van wat komen zou: melancholie, filosofie, en een subtiele jazz- en bluesinslag. Geen muziek voor de massa, nog niet.
De doorbraak kwam in 1974 met Crime of the Century. “Dreamer” werd een hit in Nederland en groeide uit tot een klassieker. “School” was geen officiële Top 40-hit, maar werd een publieksfavoriet en is nog steeds geliefd bij radioluisteraars. Supertramp had zijn plek gevonden: tussen de dromers, de denkers, en de luisteraars die iets meer zochten dan een refrein.
In 1977 volgde Even in the Quietest Moments, met “Give a Little Bit” als warme oproep tot menselijkheid. In Nederland haalde het nummer de tweede plaats in de Top 40. In Vlaanderen stond het niet in de officiële BRT Top 30, maar kreeg het veel airplay en groeide het later uit tot een geliefde klassieker. Het was een lied dat je niet alleen hoorde, maar voelde.
Hun absolute hoogtepunt kwam in 1979 met Breakfast in America. Wereldwijd gingen er meer dan twintig miljoen exemplaren over de toonbank. “The Logical Song” werd hun grootste hit in Vlaanderen, waar het de eerste plaats bereikte. In Nederland haalde het de twintigste plaats, maar groeide het uit tot een blijvende favoriet. “Breakfast in America” zelf werd een grote hit en bereikte de tweede plaats in de Nederlandse Top 40. Ook “Goodbye Stranger” en “Take the Long Way Home” deden het goed, al bleven ze buiten de top tien. In 1982 volgde nog “It’s Raining Again”, dat in Nederland tot nummer zeven steeg. “Cannonball” uit 1985 kende een bescheiden notering, maar bevestigde dat Supertramp ook zonder Hodgson nog muzikaal relevant kon zijn.
In Nederland en Vlaanderen blijven ze vooral herinnerd om hun tophits: “Dreamer” uit 1974, dat in Nederland de hitlijsten haalde; “Give a Little Bit” uit 1977, dat in Vlaanderen via radio en nostalgie een tweede leven kreeg; “The Logical Song” uit 1979, een nummer 1 in Vlaanderen en een klassieker in Nederland; “Breakfast in America”, dat tot nummer 2 kwam in Nederland; en “Goodbye Stranger” en “Take the Long Way Home”, die in 1979 en 1980 het Supertramp-geluid definitief verankerden in het collectieve geheugen.
Na dat succes begon het te rommelen. Roger Hodgson verliet de band in 1983 om zich op zijn gezin en solocarrière te richten. Rick Davies ging door met een nieuwe bezetting en bracht in 1985 Brother Where You Bound uit, waarop niemand minder dan David Gilmour van Pink Floyd meespeelde. De magie van de jaren zeventig werd echter nooit meer geëvenaard.
Wat Supertramp zo bijzonder maakte, was hun vermogen om progressieve rock toegankelijk te maken. De contrasterende stemmen van Hodgson en Davies, de gelaagde melodieën en de mix van melancholie en luchtigheid gaven hun muziek een tijdloos karakter. Hun nummers zijn geen hits die vervagen, maar herinneringen die blijven.
Vandaag is de toekomst van Supertramp onzeker. Rick Davies kreeg in 2015 te maken met ernstige gezondheidsproblemen. Hodgson treedt nog op, maar een hereniging lijkt uitgesloten. Toch leeft hun muziek voort.
Rick Davies werd dit jaar 81. Roger Hodgson vierde zijn 75ste verjaardag. Twee muzikanten die misschien niet meer samen op het podium staan, maar wier gezamenlijke werk nog altijd klinkt alsof het gisteren geschreven is. Supertramp is geen band van het moment, maar van de herinnering. En die blijft.