Biografie The Sweet
The Sweet – of kortweg Sweet – was in de jaren zeventig een van de meest opvallende en flamboyante bands uit het glamrocktijdperk. Met hun glitters, plateauzolen en kleurrijke kostuums veroverden ze de podia, maar onder die glanzende buitenlaag zat ook een band die muzikaal veelzijdiger en serieuzer was dan velen dachten. Hun verhaal leest als een aaneenschakeling van succes, drama en evolutie.
De beginjaren
The Sweet ontstond eind jaren zestig in Londen. De eerste vaste bezetting bestond uit zanger Brian Connolly, gitarist Andy Scott, bassist Steve Priest en drummer Mick Tucker. Aanvankelijk waren ze een doorsnee popgroepje dat moeite had om door te breken, maar dat veranderde toen ze samenwerkten met het songwriter-duo Nicky Chinn en Mike Chapman. Deze producers leverden hen een reeks pakkende glamrocksingles, waarmee de band in het begin van de jaren zeventig wereldwijd succes oogstte.
De grote doorbraak
In 1971 kwam hun eerste echte hit met “Funny Funny”, een vrolijke bubblegumplaat. Daarna volgden successen als “Co-Co”, “Poppa Joe” en “Little Willy”. Toch werd de band pas écht populair toen hun sound harder en ruiger werd. Het gitaarwerk van Andy Scott en de strakke ritmesectie van Priest en Tucker gaven de band een stevige rockbasis, terwijl Connolly’s herkenbare stem voor de commerciële aantrekkingskracht zorgde.
Hoogtepunt: glamrock-iconen
Tussen 1973 en 1978 was Sweet een vaste waarde in de Europese hitlijsten. Ze brachten een reeks nummers uit die het glamrocktijdperk definieerden:
- “Ballroom Blitz” (1973) – geïnspireerd door een incident waarbij het publiek de band tijdens een concert bekogelde. Dit werd een knallende rockklassieker en bereikte ook in Nederland de Top 40 en in Vlaanderen een 2e plaats
- “Teenage Rampage” (1974) – een rebelse schreeuw van jonge energie, die in de hitlijsten hoog scoorde.
- “Fox On The Run” (1975) – geschreven door de band zelf, en een van hun grootste internationale successen. In Nederland stond dit nummer wekenlang in de Top 40 evenzo als in Vlaanderen.
- “Action” (1975) – een iets serieuzer, krachtiger rocknummer dat liet zien dat Sweet meer was dan glitter en glamour.
Hun muziek was een perfecte balans tussen aanstekelijke poprefreinen en stevige rockriffs. Daardoor werden ze zowel op de radio als in rockzalen omarmd.
De neergaande lijn
Na hun hoogtijdagen werd de samenwerking met Chinn & Chapman beëindigd en probeerde de band meer artistieke vrijheid te nemen. Ze schoven op richting hardrock en zelfs progrock-invloeden, maar het commerciële succes nam langzaam af. In de late jaren zeventig en vroege jaren tachtig verdwenen ze steeds meer uit beeld.
Persoonlijke drama’s en uiteenvallen
De band kende ook de nodige tragiek. Zanger Brian Connolly kampte met alcoholproblemen, die zijn stem en gezondheid ernstig aantastten. Hij verliet de band in 1979 en overleed in 1997 op slechts 51-jarige leeftijd. Drummer Mick Tucker stierf in 2002 aan leukemie. Bassist Steve Priest verhuisde naar de VS en overleed in 2020. Gitarist Andy Scott houdt de naam Sweet nog steeds in ere met een eigen versie van de band, waarmee hij optreedt.
Hun grootste hit in Nederland en Vlaanderen
In Nederland was “Fox On The Run” hun grootste succes in de Top 40, een nummer dat tot op de dag van vandaag wordt beschouwd als een glamrockklassieker. In Vlaanderen deed eveneens “Fox On The Run” het bijzonder goed, al werden nummers als “Ballroom Blitz” en “Teenage Rampage” ook stevig omarmd.
Nalatenschap
Sweet werd in hun begintijd vaak weggezet als een ‘bubblegum-bandje’, maar hun repertoire toont hoe veelzijdig ze waren. Van luchtige glamrock tot stevige hardrock – hun invloed is terug te horen bij bands die volgden, van Def Leppard tot The Darkness. Hun nummers zijn nog altijd vaste prik op classic rockstations en op menig dansvloer wanneer iemand de seventies nieuw leven in wil blazen.