Jo Harman – Don’t Give Up On Me
Soms kom je een stem tegen die niet alleen zingt, maar recht je ziel binnenwandelt. Jo Harman doet dat opnieuw met haar nieuwe single “Don’t Give Up On Me”. Het is geen instant-hit die je overal op de radio hoort, maar eerder zo’n nummer dat je langzaam inpakt. En eerlijk gezegd: dát zijn vaak de mooiste. Vier sterren dus, en die zijn dik verdiend.
Producer Mark Edwards (ook lekker bezig op piano en Hammond) zette samen met contrabassist Arnie Somogyi en drummer Darren Beckett een band neer die klinkt alsof ze al jaren in dezelfde kroeg spelen. Geen kunstgrepen, geen overdreven laagjes, maar gewoon muziek zoals muziek bedoeld is: live en met gevoel. Engineer Dave Lynch gaf de opname een vintage sausje, waardoor het bijna lijkt alsof je met een koptelefoon midden in de studio staat.
En dan Jo’s stem… die is als een glas rode wijn dat nét iets te lang heeft gerijpt: vol, warm, maar met een scherp randje dat blijft hangen. Ze staat erom bekend dat ze het liefst alles in één keer zingt, omdat ze anders – zoals ze zelf zegt – “de ziel eruit haalt”. En precies dát maakt dit nummer zo eerlijk en intens.
De fysieke cd is trouwens een cadeautje op zich. Met een ruwe liveversie van het titelnummer, een gloednieuwe song (Enough), en zelfs een alternatieve mix van Lonely Like Me uit een eerder album. Voor de verzamelaar en de fan dus pure verwennerij.
Kortom: Don’t Give Up On Me is niet zomaar een liedje, het is een ervaring. Jo Harman bewijst dat echte muziek niet gemaakt wordt met knopjes en filters, maar met hart en ziel.
★★★★☆ – Een aanrader voor wie muziek niet alleen wil horen, maar ook wil voelen.
René van Elst