Crispian St. Peters: Een stem tussen melancholie en optimisme
Crispian St. Peters, geboren als Robin Peter Smith op 5 april 1939 in Swanley, Kent, was een Britse zanger en songwriter die in de jaren zestig een opvallende, zij het korte, stempel drukte op de popmuziek. Zijn carrière leest als een verhaal van bliksemachtig succes, eigenzinnige uitspraken en een moeizame relatie met de muziekindustrie.
Al op jonge leeftijd raakte hij gefascineerd door muziek. Hij speelde in diverse lokale bands voordat hij begin jaren zestig als soloartiest doorbrak. Rond 1963 nam hij de artiestennaam Crispian St. Peters aan, een naam die volgens zijn platenlabel een mysterieuze en jeugdige klank had. Zijn stem viel op door een heldere, licht melancholische klank die perfect paste bij de folkpop van die tijd. Maar wat hem echt onderscheidde, was zijn vermogen om zowel melancholie als optimisme over te brengen—een kwaliteit die tot uiting kwam in het contrast tussen zijn ingetogen “You Were On My Mind” en het dromerige, opbeurende “The Pied Piper”.
Zijn grote doorbraak kwam in 1966 met “You Were On My Mind”, een cover van een Amerikaanse folkklassieker. Het nummer werd een internationale hit en bereikte ook in Nederland en Vlaanderen de hitlijsten. Later dat jaar volgde zijn grootste succes met “The Pied Piper”, een nummer dat perfect aansloot bij de sfeer van de sixties. De aanstekelijke melodie en positieve boodschap maakten het tot een wereldwijde hit.
In Nederland bereikte het hoge posities in de Top 40 en in Vlaanderen werd het zijn bekendste werk. Het nummer groeide uit tot zijn muzikale visitekaartje en plaatste hem tijdelijk in het rijtje van de grote popnamen van die tijd.
Toch bleek de roem vergankelijk. Hoewel hij nog enkele singles uitbracht, zoals “Changes” en “Free Spirit”, wist hij het succes van “The Pied Piper” niet te evenaren. Zijn reputatie leed bovendien onder enkele controversiële uitspraken: in interviews beweerde hij beter te zijn dan The Beatles en Elvis Presley. Achteraf gaf hij aan dat deze uitspraken ironisch bedoeld waren, als een manier om op te vallen in een overvolle muziekscene. Hij noemde het een grap die de publiciteit moest dienen, maar die verkeerd werd geïnterpreteerd en hem uiteindelijk meer schade dan aandacht opleverde. Het tekent zijn soms grillige verhouding met roem en media: een artiest die de spot zocht, maar zich niet altijd begrepen voelde.
In de jaren zeventig trok hij zich grotendeels terug uit de internationale spotlights, al bleef hij actief als muzikant op kleinere podia. Naarmate de jaren verstreken, kreeg hij steeds meer gezondheidsproblemen. In de jaren negentig kampte hij met ernstige hartklachten en na een beroerte in 1995 moest hij definitief stoppen met optreden.
Crispian St. Peters overleed op 8 juni 2010 in zijn geboorteplaats Swanley, op 71-jarige leeftijd. Hoewel zijn carrière relatief kort was en hij vaak wordt gezien als een “one-hit wonder”, liet hij met “The Pied Piper” een blijvende indruk achter. Het nummer is nog steeds een geliefde klassieker en roept de zorgeloze, optimistische sfeer van de jaren zestig op.
Een van de meest opvallende anekdotes rond zijn grootste hit is dat hij aanvankelijk weinig vertrouwen had in “The Pied Piper”. Hij vond het te eenvoudig en speels, bijna kinderachtig. Zijn platenmaatschappij besloot het toch uit te brengen, en tot zijn verbazing werd het een enorm succes. Tijdens optredens in Duitsland en Nederland werd hij soms letterlijk gevolgd door groepen jongeren, alsof hij zelf de rattenvanger uit het sprookje was. Later grapte hij dat hij zich “een soort Beatle op klompen” voelde toen hij in Nederland arriveerde en overal meisjes met bloemen in hun haar hem tegemoet kwamen. Het typeert de luchtige, ironische toon van een artiest die dacht een niemendalletje te zingen, maar onbedoeld een anthem voor een generatie afleverde.