De Solitary Man die de wereld deed meezingen

Vandaag blikken we terug op de monumentale carrière van Neil Leslie Diamond. Met meer dan 130 miljoen verkochte platen en een catalogus die generaties verbindt, is hij een van de succesvolste artiesten aller tijden. Van de stoffige kamertjes in het Brill Building tot de grootste stadions ter wereld: dit is het verhaal van de man met de gouden stem.

Deel 1: De wortels in Brooklyn

Het begon allemaal op 24 januari 1941 in Brooklyn, New York. Neil groeide op in een Joods immigrantengezin. Hoewel hij op school in het koor zong — zij aan zij met een toen nog onbekende Barbra Streisand — was muziek niet zijn eerste plan. Diamond was een begenadigd schermer en kreeg zelfs een studiebeurs voor de Universiteit van New York om medicijnen te studeren.

De ommekeer kwam in zijn laatste jaar. Met nog maar een paar maanden te gaan tot zijn artsendiploma, kreeg hij een aanbod om voor 50 dollar per week liedjes te schrijven. Diamond stopte met zijn studie en koos voor de onzekerheid van de muziek. Hij belandde in het beroemde Brill Building, de ‘hitfabriek’ van New York, waar hij dag in dag uit probeerde die ene perfecte hook te vinden.

Deel 2: De hitsmid achter de schermen

Hoewel zijn eigen eerste singles flopten, bleek zijn talent als songwriter onmiskenbaar. In 1965 scoorde hij zijn eerste grote succes met Sunday and Me voor Jay & The Americans. De echte doorbraak kwam echter via The Monkees. Diamond schreef hun megahits I’m a Believer en A Little Bit Me, A Little Bit You. Hoewel hij eindelijk geld verdiende, knaagde het aan hem; hij wilde deze verhalen zelf vertellen.

In 1966 was het eindelijk zover. Met nummers als Solitary Man en Cherry, Cherry bewees hij dat zijn rauwe, baritonstem perfect paste bij de opkomende pop-rock sound. Hij was niet langer alleen de man achter de schermen; Neil Diamond de artiest was geboren.

Deel 3: De legende van de jaren zeventig

In de jaren zeventig veranderde Diamond in een wereldster van ongekende proporties. Hij verhuisde naar het Uni-label en later naar Columbia, waar hij de ene na de andere klassieker uitbracht. Sweet Caroline (1969) werd een volkslied dat tot op de dag van vandaag in elk stadion ter wereld wordt gezongen.

Met het album Hot August Night (1972) zette hij de standaard voor live-albums. De energie en passie die hij op het podium legde, waren ongeëvenaard. Hij was de ‘Jewish Elvis’, een performer die glamour combineerde met diepe, introspectieve teksten zoals in I Am… I Said. Hij won een Grammy voor de soundtrack van Jonathan Livingston Seagull en bewees met The Jazz Singer dat hij ook op het witte doek kon schitteren.

Deel 4: Een artistieke wedergeboorte

Toen de jaren tachtig en negentig aanbraken, bleef Diamond een vaste waarde, al veranderde zijn sound naar meer gepolijste pop. In 2005 zorgde hij echter voor een enorme verrassing. Samen met producer Rick Rubin (bekend van Johnny Cash) nam hij het album 12 Songs op. Weg was de glitter, terug was de man met zijn gitaar. De plaat werd bejubeld door critici en luidde een nieuwe, artistiek hoogstaande fase in zijn carrière in.

Deel 5: De strijd tegen Parkinson

In januari 2018 kwam er abrupt een einde aan zijn leven op de weg. Tijdens zijn 50th Anniversary World Tour werd bij Diamond de ziekte van Parkinson vastgesteld. Met pijn in het hart kondigde hij zijn pensioen als toerend artiest aan.

Vandaag, in 2026, leeft Neil Diamond een rustiger leven. Hoewel de ziekte hem fysiek beperkt, heeft hij de muziek nooit losgelaten. In recente jaren heeft hij nog verrassingsoptredens gegeven, onder andere bij de opening van zijn musical A Beautiful Noise op Broadway. Hij liet weten dat hij zich, ondanks de uitdagingen, “goed voelt” en nog steeds actief is met schrijven en opnemen. “De muziek houdt me gaande,” aldus de legende.

Nalatenschap

Neil Diamond is meer dan een zanger; hij is een overlever. Hij overbrugde de kloof tussen de klassieke songwriters van de jaren vijftig en de rocksterren van de moderne tijd. Op zijn 85e verjaardag (vorige week) eerde de muziekwereld hem niet alleen om zijn hits, maar om de oprechtheid in zijn stem. Een man die ons leerde dat je, zelfs als ‘Solitary Man’, nooit alleen hoeft te zijn zolang er muziek is.