Candy Man van Roy Orbison — de B-kant van Crying

De schaduw die een eigen leven ging leiden

In de rijke geschiedenis van de popmuziek worden B-kanten vaak afgedaan als noodzakelijk kwaad: een verplicht nummertje om de fysieke single op te vullen. Maar soms, heel soms, ontstaat er een dynamiek waarbij de flipside weigert in de schaduw van zijn grotere broer te blijven staan. In de zomer van 1961 overkwam dit Roy Orbison. Terwijl de wereld viel voor de hartverscheurende melancholie van Crying, groeide de keerzijde, Candy Man, uit tot een onverwacht succes. Het was een moment waarop de ‘Big O’ bewees dat zijn muzikale bereik verder reikte dan alleen de tranentrekkende ballads waar hij inmiddels om bekendstond.

Crying en de paradox van de B-kant

Het verhaal begint bij Monument Records, waar Orbison in 1961 een onstuitbare creatieve stroom doormaakte. Toen de single Crying werd uitgebracht, was de verwachting simpel: dit moest de volgende grote hit worden. Het nummer, met zijn dramatische opbouw en ongekende vocale uithalen, werd inderdaad een klassieker en een van Orbisons meest iconische tracks. Toch gebeurde er op de Amerikaanse hitlijsten iets bijzonders. Terwijl de radio-dj’s en het publiek de A-kant omarmden, begonnen luisteraars ook massaal naar de achterkant van de schijf te grijpen. Candy Man bleek een oorwurm van jewelste, een nummer dat zo fris en eigenzinnig klonk dat het de aandacht opeiste die normaal gesproken aan een A-kant was voorbehouden.

Een historisch mijlpaal voor de B-kant

Voor Orbison was Candy Man een bijzondere mijlpaal in zijn carrière. Het was namelijk de allereerste keer dat een B-kant van zijn hand op eigen kracht de Amerikaanse Billboard Hot 100 wist te bereiken. Terwijl Crying de tweede plaats in de hitlijsten opeiste, klom Candy Man gestaag naar de 25ste positie. In een tijdperk waarin de A-kant de absolute prioriteit was voor promotie en airplay, was een notering in de top 30 voor een B-kant een opmerkelijke prestatie. Het bewees dat Roy Orbison twee ijzers in het vuur had die elk een ander deel van het publiek aanspraken: de emotionele ballade-liefhebber en de fan van up-tempo, rock-and-roll gedreven pop.

De sound van de snoepjesman

Wat maakte Candy Man zo effectief? Waar Crying leunde op zwaar aangezette strijkers en diepe smart, was Candy Man een toonbeeld van swingende energie. Geschreven door Fred Neil en Beverly Ross, bood het nummer Orbison de ruimte om met zijn stem te spelen; het is minder dwingend en meer speels. De stuwende ritmesectie en de luchtige, bijna brutale tekst over de ‘Candy Man’ vormden het perfecte tegengif voor de zwaarte van de A-kant. Het nummer liet zien dat Orbison, hoewel vaak geassocieerd met eenzaamheid en verdriet, ook een scherp gevoel had voor ritme en populaire melodieën die live uitstekend uit de verf kwamen.

Nalatenschap en covers

Na het succes in 1961 is Candy Man nooit uit de collectieve herinnering verdwenen. Hoewel het altijd in de schaduw heeft gestaan van het monumentale Crying, geniet het nummer een cultstatus onder muziekliefhebbers en mede-artiesten. Door de jaren heen is het meermaals gecoverd, waarbij artiesten variërend van de legendarische Mary Wells tot rockformaties als The Cramps hun eigen draai gaven aan de track. Juist die diversiteit in vertolkingen onderstreept de kwaliteit van het lied zelf: het is een solide fundament dat in elk genre overeind blijft staan.

Meer dan een voetnoot

Wanneer we vandaag de dag terugkijken naar 1961, zien we dat de single Crying eigenlijk uit twee A-kanten bestond. Voor Roy Orbison betekende het succes van Candy Man meer dan alleen een hitlijstnotering; het was de bevestiging dat zijn artistieke signatuur breed genoeg was om verschillende paden te bewandelen. Het is een les die we in de huidige tijd van singles en streamingslijsten soms vergeten: de B-kant was in de jaren zestig een artistiek canvas, een ruimte voor experiment en – in het geval van de Candy Man – een plek waar een verborgen parel eindelijk kon schitteren.