Twist and Shout van The Isley Brothers — de B-kant van Make It Easy on Yourself

Een toevalstreffer met een explosief karakter

In de rijke geschiedenis van de popmuziek zijn er nummers die de wereld veranderden zonder dat ze daar ooit voor bedoeld waren. “Twist and Shout” is daarvan het ultieme voorbeeld. In de rubriek ‘De B-kant van de A-kant’ duiken we in het verhaal achter de versie van The Isley Brothers uit 1962. Hoewel we het nummer nu associëren met euforische dansvloeren en de onstuitbare energie van The Beatles, begon het leven van deze klassieker als een bescheiden toevoeging aan een single die een heel andere kant op wilde. Het was geen strategische keuze van een platenlabel om deze energieke rocksong naar de achtergrond te dringen; het was simpelweg een kwestie van prioriteiten stellen in een tijdperk waarin de ‘A-kant’ heilig was.

De verkeerde keuze voor de A-kant

Toen The Isley Brothers in 1962 de studio in doken voor hun single op het Wand-label, lag de focus volledig op “Make It Easy on Yourself”. Dit nummer, geschreven door het illustere duo Burt Bacharach en Hal David, werd destijds gezien als een verfijnde, artistiek verantwoorde keuze. Het was een ballad die moest aantonen dat de groep meer was dan alleen een stel jonge zangers; het moest hen vestigen in het populaire, soulvolle popcircuit van die tijd. “Twist and Shout”, oorspronkelijk geschreven door Phil Medley en Bert Russell en eerder opgenomen door The Top Notes, werd door de producers simpelweg toegevoegd als ‘opvulkant’. Het diende als een energiek contrast, een B-kant die de single compleet moest maken zonder de pretentie te hebben om zelf de hitlijsten te bestormen.

Wanneer de underdog wint

De geschiedenis heeft echter vaak een eigen wil, en dat bleek ook hier. Terwijl “Make It Easy on Yourself” door het publiek werd ontvangen als een degelijke productie, begon “Twist and Shout” al snel een eigen leven te leiden. De rauwe, opzwepende vocalen van Ronald Isley, gecombineerd met de stuwende ritmesectie, bleken precies de snaar te raken die het publiek destijds zocht. Radio-dj’s begonnen de B-kant vaker te draaien dan de officiële single. Het resultaat was een opmerkelijke ommekeer: de opvulkant overvleugelde de A-kant volledig. “Twist and Shout” bereikte de 17e plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100 en werd de eerste grote hit voor The Isley Brothers. Het bewees dat een gepolijste compositie van een grootheid als Bacharach niet altijd opgewassen is tegen de ongefilterde energie van een opzwepende rocksong.

De onsterfelijke erfenis van een B-kant

Het succes van The Isley Brothers legde de fundering voor wat later een van de meest gecoverde nummers uit de twintigste eeuw zou worden. De invloed van de versie van de Isleys kan nauwelijks overschat worden. Het was immers precies die uitvoering die de jonge Beatles inspireerde om het nummer in hun eigen repertoire op te nemen. Tijdens de legendarische sessie voor hun debuutalbum ‘Please Please Me’ in 1963, zong John Lennon het nummer in slechts één take, terwijl hij kampte met een zware verkoudheid. Die schorre, uitgeputte stem gaf het nummer precies die extra laag van urgentie die het wereldberoemd maakte. Waar de Isleys de deur openden, sloopten The Beatles de muren van de popmuziek weg.

Waarom de B-kant bleef beklijven

Als we terugblikken op 1962, is het fascinerend om te zien hoe de dynamiek tussen A- en B-kanten destijds functioneerde. “Twist and Shout” was in de ogen van het platenlabel een bijproduct, maar de luisteraar besliste anders. Het nummer bevat een tijdloze kwaliteit: de ’twist’ was een modegril, maar de ‘shout’ — de pure, cathartische ontlading van zang en ritme — is van alle tijden. The Isley Brothers gaven ons niet alleen een hit, maar boden de blauwdruk voor de moderne pop- en rockervaring. Het nummer herinnert ons eraan dat de meest waardevolle muziek vaak niet op de gebaande paden van de A-kant te vinden is, maar verscholen ligt op de plek waar men het aanvankelijk niet zocht: op de B-kant.