Land Of Make Believe van Easybeats — wel de Tipparade, nooit de Top 40

Een Australische diamant in de Tipparade

In de rijke historie van de Nederlandse hitlijsten zijn er talloze nummers die op het nippertje de Top 40 misten, maar die in de harten van muziekliefhebbers een cultstatus hebben veroverd. Eén van die intrigerende gevallen is ‘Land Of Make Believe’ van The Easybeats. In 1968, een jaar waarin de popmuziek alle kanten op schoot, probeerde deze Australische sensatie met dit nummer de Nederlandse hitlijsten te bestormen. Het bleef steken in de Tipparade, het voorportaal van de Top 40. Hoewel het de officiële hitlijst nooit bereikte, verdient het nummer anno nu een nadere beschouwing. Het is namelijk een schoolvoorbeeld van de verfijnde, bijna barokke popmuziek die The Easybeats in hun latere jaren produceerden.

De evolutie van The Easybeats

Toen The Easybeats ‘Land Of Make Believe’ uitbrachten, waren ze al lang geen onbekenden meer. De band, die internationaal doorbrak met de wereldhit ‘Friday on My Mind’, bevond zich in een artistieke transitie. Onder leiding van het legendarische duo Harry Vanda en George Young — de laatste is de broer van latere AC/DC-iconen Angus en Malcolm Young — was de band geëvolueerd van rauwe beatgroep naar een verfijnde popformatie. In 1968 zochten ze naar een geluid dat paste bij de psychedelische tijdsgeest, maar behielden ze de ijzersterke melodieuze structuren die hen beroemd hadden gemaakt. ‘Land Of Make Believe’ is hier het perfecte resultaat van: een nummer vol weelderige arrangementen, dromerige tekstuele thema’s en de kenmerkende, gelaagde productie van Shel Talmy.

Waarom bleef de deur naar de Top 40 gesloten?

Het is een vraag die menig muziekhistoricus bezighoudt: waarom bereikte dit nummer de Top 40 niet? De concurrentie in 1968 was moordend. De hitlijsten werden destijds gedomineerd door grootheden als The Beatles, The Rolling Stones en sterke nationale acts zoals Golden Earring en The Cats. ‘Land Of Make Believe’ was wellicht een tikkeltje te eigenzinnig voor het brede radiopubliek van die tijd. Terwijl de hitlijsten schreeuwden om directe, dansbare pop of rauwe rock, bood The Easybeats een nummer dat meer aandacht vroeg van de luisteraar. Bovendien was de radio-airplay in Nederland in die jaren nog sterk geconcentreerd bij de zeezenders en de Hilversumse omroepen, waar de playlist-dichtheid soms grillig kon zijn. Het nummer was zeker “het proberen waard” vanwege de ijzersterke compositie, maar het miste wellicht die ene commerciële haak of de juiste promotionele wind in de rug om de sprong vanuit de Tipparade naar de Top 40 te maken.

Internationale status en een verborgen klassieker

Hoewel het nummer in Nederland niet doorbrak, is het in de loop der decennia uitgegroeid tot een ware favoriet onder verzamelaars en liefhebbers van de jaren ’60 popmuziek. Critici prijzen het nummer om zijn vakmanschap; Vanda en Young bewezen hier eens te meer hun talent voor songwriting, een talent dat zij later op fenomenale wijze zouden inzetten voor AC/DC en hun eigen project Flash and the Pan. ‘Land Of Make Believe’ wordt in retrospecieven vaak genoemd als een van de meest ondergewaardeerde tracks uit het oeuvre van The Easybeats. Het heeft niet de directheid van ‘Friday on My Mind’, maar biedt een rijkdom aan harmonieën en sfeer die de tand des tijds glansrijk heeft doorstaan.

De erfenis van een bijna-hit

Het lot van ‘Land Of Make Believe’ is tekenend voor de grilligheid van de muziekindustrie. Soms is een nummer te vooruitstrevend of simpelweg net niet “mainstream” genoeg voor het grote publiek van dat specifieke moment. Toch is het nummer essentieel om het volledige palet van The Easybeats te begrijpen. Voor de hedendaagse luisteraar fungeert het als een tijdcapsule: een prachtig gearrangeerde popsong die herinnert aan een tijd waarin bands durfden te experimenteren met geluid en structuur. Het feit dat het de Top 40 niet haalde, maakt het voor de echte liefhebber misschien wel des te waardevoller. Het is een “vergeten” klassieker die, in de luwte van de Tipparade, de geschiedenisboeken is binnengesmokkeld als een verborgen parel uit de hoogtijdagen van de popmuziek.