Cover Top 3 – 1982

Voordat Dolly Dots er in 1982 een vrolijke discoversie van maakten, was “Do Wah Diddy Diddy” al twintig jaar op weg als een van de meest gecoverde nonsens-hits uit de popgeschiedenis. Het nummer werd geschreven door het beroemde Amerikaanse songwritersduo Jeff Barry en Ellie Greenwich, die met de klanknabootsende titel probeerden het succes van hun eerdere hit “Da Doo Ron Ron” (voor The Crystals) te herhalen. Ze braken zich naar verluidt het hoofd over geloofwaardige onzin-lyrics, tot ze uitkwamen bij de simpele herhaling “do wah diddy”.

De eerste opname kwam in 1963 op naam van het Amerikaanse meidengroepje The Exciters, die het nummer “Do-Wah-Diddy” noemden, kort na hun hit “Tell Him”. Ondanks een prima uitvoering bleef commercieel succes uit: de plaat kwam niet verder dan plek 78 in de Amerikaanse hitlijst. Toch bleef de plaat niet onopgemerkt — aan de andere kant van de oceaan luisterden Britse muzikanten met interesse mee.

Een van hen was de Britse band Manfred Mann, die naar het voorbeeld van The Beatles (die met covers van Amerikaanse meidengroepjes furore maakten) het nummer live ging spelen. Voor hun eigen versie voegden ze een extra “diddy” toe aan de titel en gaven het een steviger, uptempo geluid. Het resultaat was verbluffend: “Do Wah Diddy Diddy” bereikte in juli 1964 de nummer 1-positie in het Verenigd Koninkrijk, en in oktober van dat jaar ook in de Verenigde Staten, waar het twee weken op de troon stond. Daarmee werd het een van de bepalende hits van de Britse invasie in Amerika.

Achttien jaar later, in 1982, gaf de Nederlandse meidengroep Dolly Dots het nummer een eigentijds discojasje. Hun vrolijke, funky uitvoering werd een radiohit in Nederland en paste naadloos bij het feestelijke imago van de groep. Zo groeide “Do Wah Diddy Diddy” uit tot een nummer dat drie generaties artiesten — van een Amerikaans meidengroepje via een Britse invasieband tot een Nederlandse popgroep — allemaal een hit heeft opgeleverd.

Toen de Belgische zanger Mike Anthony in 1982 van “Why Can’t We Live Together” een glimmende discohit maakte, greep hij terug op een van de aangrijpendste protestsongs uit de jaren zeventig. Het nummer werd geschreven en oorspronkelijk uitgebracht door de Amerikaanse zanger en toetsenist Timmy Thomas, die in 1972 na jaren als sessiemuzikant naar Miami verhuisde en daar tekende bij het kleine label Glades Records van producent Henry Stone.

Thomas nam het nummer op met opvallend weinig middelen: alleen zijn eigen stem, een Lowrey-orgel en de ingebouwde, primitieve ritmebox van dat orgel, ingesteld op een staccato bossanovaritme. Die kale, bijna kwetsbare productie versterkte de boodschap van het nummer alleen maar: een oproep om een einde te maken aan oorlog en verdeeldheid, geschreven tegen de achtergrond van de Vietnamoorlog.

Het bleek een schot in de roos. “Why Can’t We Live Together” werd in de Verenigde Staten een nummer 1-hit in de R&B-lijst en bereikte de derde plaats in de Billboard Hot 100, met wereldwijd meer dan twee miljoen verkochte exemplaren. Het nummer groeide uit tot een klassieker van het politiek geladen soulgenre, in het rijtje van Marvin Gaye en Edwin Starr, en werd decennia later opnieuw beroemd toen rapper Drake het in 2015 sampelde voor zijn hit “Hotline Bling”. Ook artiesten als Sade, Joan Osborne en Steve Winwood namen er in de loop der jaren een eigen versie van op — Winwood noemde Thomas ooit “een belangrijke vernieuwer”.

Mike Anthony’s versie uit 1982, uitgebracht op het Metronome-label, veranderde het ingetogen origineel in een volbloed disconummer, compleet met stevige bas en dansbare extended mixen. De cover sloeg vooral in de Benelux aan: in Nederland piekte de plaat op plek 8 (negen weken in de lijst), in België zelfs op plek 3, en ook in Duitsland haalde de single de hitlijst.