Zomer 1978: Travolta, Newton-John en Boney M. veroveren de hitlijsten

De zomer van 1978 was zinderend – niet alleen vanwege het weer, maar ook door de muziek die uit elk raam, transistorradio en discotheek schalde. Twee totaal verschillende hits domineerden het seizoen: You’re the One That I Want van John Travolta & Olivia Newton-John en Rivers of Babylon / Brown Girl in the Ring van Boney M. Zowel Nederland als Vlaanderen stond onder muzikale hoogspanning.

Nederland danst op Grease Op 1 juli 1978 kwam You’re the One That I Want binnen op nummer 1 in de Nederlandse Top 40, en bleef daar maar liefst negen weken staan. Het duet, speciaal geschreven voor de film Grease door John Farrar, was niet afkomstig uit de originele Broadway-musical maar werd iconisch dankzij de onweerstaanbare chemie tussen Travolta en Newton-John. Hij was het gezicht van de disco dankzij Saturday Night Fever, zij had al successen geboekt als zangeres – samen waren ze de perfecte popcocktail voor de zomer.

Ook in Vlaanderen sloeg de vonk over: het nummer stond zes weken bovenaan de Vlaamse hitlijsten en was een vaste waarde in jukeboxen, jeugdhuizen en kermistenten.

Vlaanderen danst op Boney M.

Tegelijkertijd bracht Boney M. tropische ritmes naar de Benelux. Rivers of Babylon / Brown Girl in the Ring was een dubbelhit die in Vlaanderen acht weken op nummer 1 stond en ook in Nederland hoge ogen gooide. De groep – samengesteld door producer Frank Farian – combineerde reggaewortels met disco en soul. Liz Mitchell’s warme stem gaf Rivers of Babylon een spirituele kracht, terwijl Brown Girl in the Ring onverwacht uitgroeide tot een feestknaller.

De B-kant was in eerste instantie slechts opvulling, maar kreeg via fanverzoeken en radio-aandacht een eigen leven en werd even geliefd als de A-kant. In sommige Vlaamse hitparades werden beide titels samen als één nummer gerekend, wat het succes nog versterkte.

Twee werelden, één zomer Waar Nederland meegesleept werd door filmromantiek en Amerikaanse rock-‘n-roll, dompelde Vlaanderen zich onder in Caribische discovibes. Het contrast tussen deze twee hits symboliseerde de breedte van het poplandschap eind jaren zeventig: film versus feest, kitsch versus spiritualiteit.