Natalie Bergman – My Home Is Not In This World (18 juli 2025)
Recensie door René van Elst
Soms komt er een album voorbij dat je niet alleen beluistert, maar ook echt voelt. Zo’n plaat is My Home Is Not In This World, haar tweede soloalbum is sinds “Mercy” uit 2021. Na haar indringende solodebuut Mercy (2021), waarin ze haar verdriet over het verlies van haar vader en stiefmoeder verwerkte, kiest ze op deze opvolger voor een lichter, warmer geluid. Maar vergis je niet: het is nog altijd doorleefd, doordrenkt van spiritualiteit, en ontroerend in z’n eenvoud.
De plaat opent met “Gunslinger”, een nummer dat meteen binnenkomt. Westernsferen, filmisch bijna, met twangy gitaren en een haast etherische stem die tegelijk kwetsbaar en krachtig klinkt. Het is alsof je op de rand van een woestijn staat en een samenzang hoort waaien.
Een van mijn persoonlijke favorieten is “Dance”, de tweede single van het album. Bergman duikt hier de soul in, met een vette knipoog naar Motown. Het nummer groovet, maar op een beheerste manier – bijna meditatief. Natalie danst niet om te ontsnappen, maar om opnieuw contact te maken met zichzelf. Prachtig gedaan.
Wat dit album voor mij zo sterk maakt, is de balans tussen melancholie en hoop. In “Lonely Road” hoor je een vrouw die haar plek nog zoekt in de wereld, maar die onderweg wel bloemen plant langs de weg. En in “Song for Arthur”, opgedragen aan haar zoontje, klinkt een liefde zo puur dat het bijna pijn doet.
De productie – volledig analoog opgenomen met haar broer Elliot – draagt bij aan die warme, tijdloze sfeer. Je hoort de tape, de adem, de ruimte. Geen digitale opsmuk, geen trucjes. Alles staat in dienst van de emotie.
Wat Natalie hier doet, is zeldzaam: een gospelplaat maken die niet belerend is, maar juist uitnodigend. Spiritueel, zonder zwaar te worden. Retro, zonder nostalgisch te klinken. En vooral: echt. Dit is muziek van iemand die rauw verlies heeft gekend, maar die opnieuw kiest voor licht, voor liefde, voor leven.
Voor wie houdt van soul met een ziel, van gospel met een randje psychedelica, en van artiesten die hun hele hart in hun werk leggen: dit album is een aanrader. My Home Is Not In This World is een ode aan rouw, aan veerkracht en aan de schoonheid van het zoeken.
— René van Elst