Mark Knopfler viert vandaag zijn 76ste verjaardag
De stille grootheid wordt ouder (maar nooit oud)
Er zijn gitaristen die vuur spuwen, en dan heb je Mark Knopfler – de man die zijn snaren streelt alsof hij ze een geheim toevertrouwt. Geboren op 12 augustus 1949, loopt hij inmiddels richting de 76, maar zijn muziek voelt tijdloos. Knopfler is geen schreeuwer, geen rockgod met pyrotechniek. Hij is de verhalenverteller, de fluisteraar met Fender, de meester van het subtiele gebaar.
We leerden hem kennen als de frontman van Dire Straits, die in de late jaren ’70 en vooral de jaren ’80 uitgroeide tot een van de grootste bands ter wereld. Denk aan klassiekers als Sultans of Swing, Private Investigations, en natuurlijk die kolossale hit Money for Nothing – waarin een gastrol van Sting de iconische zin “I want my MTV” opleverde. In Nederland én Vlaanderen stond het nummer in 1985 wekenlang bovenaan de hitlijsten en groeide uit tot zijn grootste commerciële succes in beide landen.
Niet te vergeten: Brothers in Arms, een melancholisch meesterwerk dat zijn weg vond naar menig huiskamer, oorlogsdocumentaire en – jawel – bruiloftsfeest.
Maar Knopfler was nooit alleen maar de man van de stadionrock. Na het ontbinden van Dire Straits in de jaren ’90 koos hij resoluut voor zijn eigen koers. Zijn soloplaten, zoals Sailing to Philadelphia en The Ragpicker’s Dream, zijn rijk aan folklore, Ierse invloeden, subtiele Americana en verhalen over vergeten mensen in vergeten dorpen. Geen hitparade-materiaal, maar muziek die je langzaam inpalmt.
Wat hem écht uniek maakt? Zijn karakteristieke fingerpicking-stijl op elektrische gitaar – zonder plectrum, alsof hij met blote handen klanken uit de lucht plukt. En die warme, licht brommende stem die eerder mompelt dan zingt, maar toch alles zegt wat gezegd moet worden.
Vandaag de dag leeft Knopfler een teruggetrokken bestaan, maar hij blijft actief. In 2024 bracht hij nog een soloalbum uit, en op het podium laat hij zich omringen door topmuzikanten, alsof hij liever bandleider is dan ster.
Mark Knopfler is de man die nooit schreeuwt, maar altijd gehoord wordt. Hij is als een goed glas whisky: gerijpt, gelaagd en telkens verrassend. Dus zet gerust nog eens Telegraph Road op – en neem de tijd. Het is Knopfler ten voeten uit.