Biografie: Steve Winwood

Steve Winwood, geboren op 12 mei 1948 in Birmingham, Engeland, is een van de meest veelzijdige en invloedrijke muzikanten uit de Britse pop- en rockgeschiedenis. Als zanger, toetsenist, gitarist en componist heeft hij een carrière opgebouwd die zich uitstrekt over meer dan zestig jaar. Zijn vermogen om genres als rock, soul, blues, jazz en pop te combineren, maakt hem tot een unieke muzikale stem die generaties heeft beïnvloed.

Vroege jaren en doorbraak

Winwood groeide op in een muzikaal gezin en begon al op jonge leeftijd piano en gitaar te spelen. Op zijn veertiende trad hij op met zijn oudere broer in lokale clubs, waar hij al snel werd opgemerkt vanwege zijn volwassen stemgeluid. In 1964 sloot hij zich aan bij The Spencer Davis Group. Met zijn soulvolle zang en virtuoze orgelspel gaf hij de band een eigen geluid. Hits als Keep On Running, Gimme Some Lovin’ en I’m a Man maakten hem tot een tienerster, en brachten de band internationale roem. Vooral Gimme Some Lovin’ werd een klassieker en kreeg veel airplay in Nederland en Vlaanderen.

Artistieke groei met Traffic

Na het succes met The Spencer Davis Group wilde Winwood zich muzikaal verder ontwikkelen. In 1967 richtte hij samen met Jim Capaldi, Chris Wood en Dave Mason de band Traffic op. Deze groep stond bekend om haar experimentele aanpak, waarbij rock werd vermengd met jazz, folk en psychedelische invloeden. Nummers als Paper Sun, Hole in My Shoe, The Low Spark of High Heeled Boys en Feelin’ Alright? (later gecoverd door Joe Cocker) toonden Winwoods groei als componist en muzikant. Traffic werd een cultfavoriet en had ook in Nederland en Vlaanderen een trouwe schare fans.

Blind Faith en samenwerking met Clapton

In 1969 vormde Winwood samen met Eric Clapton, Ginger Baker en Ric Grech de supergroep Blind Faith. Hoewel de band slechts één album uitbracht, werd het project legendarisch. Het nummer Can’t Find My Way Home, gezongen door Winwood, is een van de meest geliefde ballads uit die tijd en wordt nog steeds veel gedraaid.

Solocarrière en commerciële successen

Na de ontbinding van Traffic in de jaren zeventig begon Winwood aan een solocarrière. Zijn eerste soloalbum Steve Winwood (1977) was bescheiden, maar met Arc of a Diver (1980) brak hij opnieuw door. Het nummer While You See a Chance werd een grote hit in Nederland en Vlaanderen en liet een meer popgerichte kant van Winwood zien.

In 1986 verscheen Back in the High Life, een album dat wereldwijd succes boekte. Higher Love, met achtergrondzang van Chaka Khan, werd zijn grootste internationale hit. In Nederland bereikte het de 24e plaats in de Top 40, en ook in Vlaanderen was het een populaire zomerhit. Andere bekende nummers uit deze periode zijn Valerie (later opnieuw populair door de remix van Eric Prydz), Back in the High Life Again en Freedom Overspill.

Muzikale stijl en invloed

Winwood staat bekend om zijn warme, soulvolle stem, zijn beheersing van meerdere instrumenten (waaronder Hammond-orgel, piano, gitaar en drums), en zijn vermogen om genres te mengen zonder zijn eigen stijl te verliezen. Hij speelde met iconen als Jimi Hendrix, George Harrison, Carlos Santana en David Gilmour, en zijn invloed is terug te horen in de muziek van artiesten als Peter Gabriel, Sting en Paul Weller.

Zijn werk wordt vaak geassocieerd met de zogenaamde “blue-eyed soul” – soulmuziek gezongen door blanke artiesten – maar zijn muzikale wortels reiken verder: van rhythm & blues tot progressieve rock en zelfs wereldmuziek.

Latere carrière en erkenning

In de jaren 2000 bleef Winwood actief, zowel solo als in samenwerking met Eric Clapton. Hun gezamenlijke concerten in Madison Square Garden in 2008 werden enthousiast ontvangen en resulteerden in een livealbum. Winwood bracht ook nieuwe albums uit, zoals Nine Lives (2008), waarop hij terugkeerde naar een meer organische, soulvolle sound.

Hij ontving talloze onderscheidingen, waaronder Grammy Awards, een Ivor Novello Award en een opname in de Rock and Roll Hall of Fame als lid van Traffic. In 2005 kreeg hij een BMI Icon Award voor zijn invloed op de muziekindustrie.

Heden en nalatenschap

Op zijn 77e verjaardag blijft Steve Winwood een gerespecteerde en actieve muzikant. Hij treedt nog af en toe op en zijn muziek blijft relevant, zowel op radio als in live-uitvoeringen. Zijn nalatenschap is die van een muzikant die nooit de makkelijke weg koos, maar altijd trouw bleef aan zijn artistieke visie.

Zijn stem, zijn composities en zijn muzikale instinct maken hem tot een tijdloze artiest – een muzikale kameleon die altijd herkenbaar blijft.