John Fogerty blijft een rocklegende
Bijna 80 en nog altijd niet te stoppen
John Fogerty bewijst opnieuw dat echte rockiconen nooit met pensioen gaan. Terwijl de meeste leeftijdsgenoten hun gitaren allang aan de wilgen hebben gehangen, staat Fogerty – inmiddels tegen de tachtig – nog steeds meerdere keren per jaar op de grote podia wereldwijd. Zijn tours verkopen uit, zijn stem klinkt verrassend krachtig en zijn energie lijkt eerder toe dan af te nemen.
Fogerty blijft een van de meest herkenbare stemmen uit de rockgeschiedenis. Hoewel hij natuurlijk onlosmakelijk verbonden is met Creedence Clearwater Revival, heeft zijn solocarrière inmiddels bijna vijftig jaar een eigen gewicht en glans gekregen. De laatste jaren tourt hij intensief met zijn Travelin’ Band, waarin ook zijn zonen spelen. Die familiedynamiek geeft zijn shows een warm, bijna huiselijk gevoel, terwijl de muziek nog net zo rauw en gepassioneerd klinkt als in zijn jonge jaren.
Bijna 80 en nog altijd niet te stoppen
John Fogerty bewijst opnieuw dat echte rockiconen nooit met pensioen gaan. Terwijl de meeste leeftijdsgenoten hun gitaren allang aan de wilgen hebben gehangen, staat Fogerty – inmiddels tegen de tachtig – nog steeds meerdere keren per jaar op de grote podia wereldwijd. Zijn tours verkopen uit, zijn stem klinkt verrassend krachtig en zijn energie lijkt eerder toe dan af te nemen.
Zijn meest recente studioalbum, Fogerty’s Factory, kwam uit in 2020 en werd in de lockdownperiode gemaakt met zijn gezin. Het album werd geprezen om de spontaniteit en het plezier dat ervan afspatte. Een jaar later liet Fogerty horen dat hij ook na al die decennia nog steeds iets te zeggen heeft, met de single “Weeping in the Promised Land” – een emotioneel en maatschappelijk geladen nummer dat meteen indruk maakte.
Het afgelopen jaar is opnieuw druk voor hem geweest. Fogerty vierde zijn rijke carrière met een nieuwe tour waarop zowel de grote Creedence-klassiekers als zijn solohits centraal stonden. Fans konden rekenen op meespringmomenten bij nummers als “Fortunate Son”, “Bad Moon Rising” en “Centerfield”, maar ook op intieme momenten waarbij Fogerty zijn persoonlijke verhalen deelt.
Opvallend is dat Fogerty tegenwoordig meer vrijheid voelt dan ooit. Door het herwinnen van de rechten op zijn eigen songs heeft hij volledige artistieke controle teruggekregen – iets waar hij jarenlang voor heeft gevochten. Dat maakt zijn optredens niet alleen muzikaal sterk, maar ook emotioneel beladen: ze markeren een artiest die na een leven vol hoogte- en dieptepunten eindelijk volledig eigenaar is van zijn nalatenschap.
Of hij ooit stopt, is de vraag. Fogerty zelf hint regelmatig dat muziek voor hem geen werk is, maar een manier van leven. En zolang de zalen volstromen en het publiek zijn songs woord voor woord meezingt, lijkt het einde nog lang niet in zicht. Eén ding staat vast: John Fogerty blijft een levende legende, en zijn carrière is nog altijd springlevend.