Graham McPherson viert zijn 65e verjaardag vandaag
Suggs: de stem, het gezicht en het hart van Madness
Hoe Graham McPherson met Britse straatpoëzie de Lage Landen veroverde
Graham “Suggs” McPherson is meer dan alleen de zanger van Madness. Hij is het herkenbare gezicht, de ironische verteller en de emotionele spil van een band die erin slaagde Britse volkscultuur, ska, pop en sociale observatie samen te smelten tot tijdloze hits. Terwijl veel tijdgenoten uit de late jaren zeventig verdwenen, bleef Madness — met Suggs voorop — resoneren, ook in de Lage Landen.
Geboren in 1961 in Londen groeide Suggs op in een omgeving waarin muziek, straatleven en humor nauw verweven waren. Die achtergrond hoor je terug in zijn zang: licht nasalerend, half sprekend, altijd menselijk. Zijn stem klinkt zelden gepolijst, maar juist daardoor geloofwaardig. Suggs zingt niet over het leven; hij vertelt het.
Madness en de kunst van het alledaagse
Madness brak eind jaren zeventig door als onderdeel van de tweede ska-golf, maar onderscheidde zich vrijwel meteen. Waar veel tijdgenoten vooral mikten op energie en snelheid, bracht Madness verhalen. Over schooljongens die kattenkwaad uithalen, over arbeidershuizen, over verveling, liefde en weemoed. Suggs fungeerde als chroniqueur van de Britse straat, met een mix van humor en melancholie.
Die combinatie bleek ook buiten het Verenigd Koninkrijk effectief. In Nederland en België sloegen de songs aan omdat ze herkenbaar waren: de personages hadden andere accenten, maar hun gevoelens waren universeel.
Hits in de Lage Landen
In de Lage Landen groeide Madness uit tot een vaste waarde op radio en in hitlijsten. Verschillende nummers kregen hier een status die verder ging dan louter succes; ze werden onderdeel van het collectieve geheugen.
“One Step Beyond” introduceerde Madness bij een breed publiek: energiek, speels en onmiskenbaar dansbaar. Het nummer werd een feestklassieker en bleef decennialang een publieksfavoriet.
Met “Baggy Trousers” en “House of Fun” liet de band horen hoe jeugdherinneringen en humor perfect samengaan met strakke popstructuren. Vooral “House of Fun” werd in Nederland en België een grote hit, mede door de aanstekelijke melodie en de subtiele dubbelzinnigheid.
“Our House” markeerde een belangrijk moment. Het nummer, waarin Suggs het gezinsleven bezingt met warmte en ironie, sloeg uitzonderlijk goed aan. In de Lage Landen werd het een van de meest gedraaide Madness-nummers en een blijvende radiofavoriet.
Met “It Must Be Love” toonde Suggs zijn romantische kant. De cover groeide uit tot een van de meest geliefde liefdesliedjes uit de jaren tachtig en bleef ook hier jarenlang populair.
Andere nummers die in Nederland en België veel airplay kregen en live een vaste plek veroverden, zijn “My Girl”, “Embarrassment”, “Driving in My Car”, “Tomorrow’s (Just Another Day)” en “Night Boat to Cairo”. Vooral dat laatste nummer groeide uit tot een onvermijdelijk slotstuk bij concerten, ook in de Lage Landen.
Suggs als soloartiest en persoonlijkheid
Naast Madness bouwde Suggs aan een solocarrière en een reputatie als mediapersoonlijkheid. Zijn solowerk is introspectiever, soms rauwer, en laat een man horen die terugkijkt zonder sentimenteel te worden. In interviews en televisieoptredens komt hij naar voren als scherpzinnig, zelfrelativerend en uitgesproken — eigenschappen die zijn populariteit in Nederland en België alleen maar vergrootten.
Duurzame liefde in het noorden
Wat Madness en Suggs onderscheidt, is hun duurzaamheid. Hun muziek veroudert niet omdat ze nooit probeerden modieus te zijn. De verhalen blijven herkenbaar, de melodieën blijven hangen, en Suggs’ stem blijft die van “de gewone man” — een rol die in popmuziek zelden zo overtuigend wordt ingevuld.
In de Lage Landen wordt Madness nog steeds omarmd: door radiostations, festivals en een publiek dat meerdere generaties omvat. Suggs staat daarbij niet alleen als frontman op het podium, maar als verteller van levens die we allemaal herkennen.
Meer dan veertig jaar na de eerste successen is Graham “Suggs” McPherson nog altijd relevant. Niet omdat hij met de tijd meegaat, maar omdat hij iets tijdloos vertegenwoordigt: popmuziek met een menselijk gezicht.