Dave Davies: De man die de rockmuziek liet scheuren
Vandaag, op 3 februari 2026, viert de muziekwereld de 79e verjaardag van Dave Davies, de man die eigenhandig de blauwdruk voor de hardrock tekende. Terwijl de meeste gitaristen in de vroege jaren zestig nog zochten naar een zo schoon mogelijk geluid, deed de toen pas zeventienjarige Dave iets ondenkbaars. Uit pure frustratie over het brave geluid van zijn Elpico-versterker zette hij er een scheermesje in. Hij sneed de luidsprekerconus kapot, in de hoop dat het geluid zou veranderen. Het resultaat was de rauwe, ronkende ‘distortion’ die de wereld schokte op de wereldhit You Really Got Me. Het was een revolutionair moment; zonder die kapotte versterker van Dave Davies hadden bands als Led Zeppelin, The Who en later zelfs de hele punkbeweging waarschijnlijk nooit hun geluid gevonden.
De carrière van Dave Davies is echter veel meer dan alleen die ene riff. Als mede-oprichter van The Kinks vormde hij de ruggengraat van een van de meest invloedrijke bands van de British Invasion. Wat veel mensen niet weten, is dat Dave ook een pionier was op het gebied van gitaarkeuze; hij was een van de eersten die de futuristische Gibson Flying V populair maakte, een gitaar die perfect paste bij zijn scherpe en vooruitstrevende stijl. De dynamiek binnen de groep was uniek, vooral door de turbulente relatie met zijn oudere broer Ray. De “sibling rivalry” tussen de gebroeders Davies is legendarisch en ging gepaard met decennia van ruzies, vechtpartijen op het podium en lange periodes van radiostilte. Toch was het juist die spanning die de creativiteit aanwakkerde. Terwijl Ray de verfijnde teksten schreef over de Britse samenleving, zorgde Dave voor de broodnodige agressie en energie in het gitaarwerk. Zijn solohit Death of a Clown uit 1967 bewees bovendien dat hij als songwriter niet onderdeed voor zijn broer; het nummer werd een internationale klassieker die de melancholische kant van zijn vakmanschap liet zien.
In Nederland bereikte de populariteit van Dave en The Kinks een absoluut hoogtepunt in 1970 met de monsterhit Lola. Het nummer, met zijn onvergetelijke gitaarintro en gedurfde tekst, bezette wekenlang de eerste plaats in de hitlijsten. Zelfs toen de band in de jaren tachtig een comeback maakte met een live-uitvoering van ditzelfde nummer, viel Nederland opnieuw als een blok voor de ‘Kinks-sound’. Dave Davies bleef ondertussen de rebel van de band, de man die altijd de randjes opzocht, niet alleen in de muziek maar ook in zijn persoonlijke leven. Hij ontwikkelde een diepe fascinatie voor spiritualiteit, astrologie en zelfs het paranormale. Hij schreef openhartig over zijn ervaringen met buitenaardse intelligentie en telepathie, wat hem binnen de rockwereld een mysterieuze en excentrieke reputatie gaf.
Toen het noodlot toesloeg in 2004 en hij werd getroffen door een zware beroerte, toonde hij de mentaliteit van een vechter. Hij leerde opnieuw gitaar spelen en praten, een proces dat hij zelf omschreef als een spirituele wedergeboorte. Sindsdien is hij actiever dan ooit met het uitbrengen van soloalbums en het schrijven van zijn memoires. Vandaag kijken we naar een artiest die de pensioengerechtigde leeftijd allang gepasseerd is, maar wiens invloed nog dagelijks uit de speakers van nieuwe rockbands schalt. Dave Davies is de man die de gitaar liet praten, schreeuwen en huilen. Zijn nalatenschap is niet alleen vastgelegd in goud en platina, maar in de ziel van elke gitarist die een versterker opengooit om een vuile riff te spelen. Op zijn 79e verjaardag proosten we op de man die durfde te snijden in de traditie om plaats te maken voor het nieuwe.