The Buffoons

De Nederlandse Meesters van de Harmonie

In een tijd waarin de Nederlandse popmuziek nog volop in ontwikkeling was, ontstond er een groep die qua zangharmonieën en internationale allure zijn gelijke niet kende: The Buffoons. Waar veel Nederbeatgroepen kozen voor rauwe gitaren en Britse bravoure, bewandelde deze Enschedese formatie een heel eigen pad. Met hun loepzuivere meerstemmige zang, zonnige melodieën en professionele uitstraling groeiden The Buffoons uit tot een van de meest geliefde en meest verfijnde Nederlandse groepen van de jaren zestig.

Een band uit Enschede met internationale ambities

The Buffoons werden in 1966 opgericht in Enschede. De groep ontstond uit de band The White Rockets en ontwikkelde zich razendsnel tot een close‑harmonyformatie van uitzonderlijk niveau. De oorspronkelijke bezetting bestond uit:

• Hilco ter Heide – zang, compositie
• Gerard van Tongeren – zang, gitaar
• Ely (Eilert) van Tongeren – sologitaar, zang
• Maarten Assink – drums, zang
• Bob Luiten – basgitaar, zang
• Benny de Groot – toetsen, zang

Vanaf het begin was duidelijk dat deze band anders was dan de rest. Waar veel Nederlandse groepen zich spiegelden aan The Beatles of The Rolling Stones, richtten The Buffoons zich op de Amerikaanse West Coast‑sound. Hun inspiratiebronnen waren onder meer The Beach Boys, The Mamas & The Papas en The Association — groepen die bekend stonden om hun complexe vocale arrangementen.

Die keuze gaf The Buffoons een unieke positie in de Nederlandse muziekscene. Hun sound was warm, harmonieus en opvallend professioneel.

De doorbraak: Tomorrow Is Another Day en een reeks hits

Hun eerste grote succes kwam in 1967 met “Tomorrow Is Another Day”, een single die de 8e plaats in de Nederlandse hitlijsten bereikte. Het nummer liet meteen horen waar The Buffoons voor stonden: perfect op elkaar afgestemde stemmen, een melodie die bleef hangen en een productie die klonk alsof hij uit Los Angeles kwam.

Daarna volgden meer successen, waaronder:

• “It’s the End” – hun grootste hit, bereikte nummer 4
• “Sister Theresa’s East River Orphanage”
• “Lovely Loretta”
• “Goodbye My Love”
• “My Girl Donna”
• “Maria”
• “Let It Be Me” (een geliefde cover)

Hun platen kregen veel airplay, en The Buffoons werden vaste gasten in televisieprogramma’s zoals Tienerklanken en Moef Ga Ga. Hun frisse uitstraling en vocale klasse maakten hen tot publiekslievelingen.

Harmonie als handelsmerk

Wat The Buffoons onderscheidde, was hun uitzonderlijke zangtechniek. De groep werkte met vier‑ tot zesstemmige arrangementen die in Nederland nauwelijks voorkwamen. Hun stemmen sloten naadloos op elkaar aan, waardoor ze een bijna Amerikaanse “sunshine pop”-sound creëerden.

Hun muziek werd gekenmerkt door:

• warme, volle harmonieën
• melodieuze, vaak licht melancholische composities
• een zonnige, optimistische sfeer
• een productie die ver boven het gemiddelde Nederlandse niveau uitstak

Het was muziek die je meenam naar een wereld van Californische stranden, open cabrio’s en eindeloze zomers — zelfs als het buiten gewoon regende in Enschede.

Een band die zijn tijd vooruit was

Hoewel The Buffoons in Nederland veel succes hadden, bleven ze internationaal relatief onbekend. Dat lag niet aan hun kwaliteit — integendeel — maar eerder aan het feit dat de Nederlandse muziekindustrie in de jaren zestig nog niet de infrastructuur had om bands wereldwijd te lanceren.

Toch werden The Buffoons in het buitenland wél opgemerkt. In Duitsland en België hadden ze een trouwe schare fans, en hun platen verschenen in meerdere Europese landen. Critici prezen hun professionaliteit en hun vermogen om een internationale sound neer te zetten.

De jaren zeventig en daarna

In de jaren zeventig veranderde de muzieksmaak snel. Hardere rock, singer‑songwriters en later disco namen de plaats in van harmony pop. The Buffoons bleven nog enige tijd actief, maar hun hoogtijdagen lagen in de sixties. In januari 1979 stopte de groep officieel.

Toch bleef hun muziek voortleven. In de jaren tachtig en negentig werden hun singles opnieuw uitgebracht op verzamelalbums, en sixties‑liefhebbers ontdekten de groep opnieuw. In 1990 ontstond een doorstart onder de naam The New Buffoons, waarmee hun nalatenschap opnieuw aandacht kreeg.

De erfenis van The Buffoons

The Buffoons hebben een blijvende indruk achtergelaten. Ze bewezen dat Nederlandse popmuziek niet alleen kon meeliften op internationale trends, maar ook kon excelleren in kwaliteit en originaliteit. Hun harmonieën behoren tot de beste die ooit in Nederland zijn opgenomen.

Hun nalatenschap bestaat uit:

• een reeks tijdloze singles
• een unieke vocale stijl die in Nederland nauwelijks navolging kreeg
• een reputatie als een van de meest professionele sixties‑groepen van eigen bodem
• een warm plekje in het hart van sixties‑liefhebbers

The Buffoons waren geen doorsnee beatband. Ze waren ambachtslieden, perfectionisten en pioniers. Hun muziek klinkt vandaag de dag nog steeds fris, zonnig en vol vakmanschap.

Een groep die het verdient om herinnerd te worden

In het grote verhaal van de Nederlandse popmuziek nemen The Buffoons een bijzondere plaats in. Ze waren een band die de lat hoger legde, die durfde te dromen van internationale kwaliteit en die liet horen dat Nederland meer kon dan alleen beat en rock.

Hun harmonieën blijven betoveren, hun singles blijven overeind en hun naam blijft klinken onder kenners. The Buffoons waren — en zijn — een van de mooiste hoofdstukken uit de Nederlandse sixties.