Babe – (Never Listen to a) Bouzouki Player

De vergeten parel uit de Veronica-stal

Wie zijn platencollectie uit de jaren zeventig eens grondig doorzoekt, komt geheid een exemplaar tegen uit de legendarische ‘Alle 13 Goed’-reeks van Radio Veronica. Voor muziekliefhebbers was dit in de jaren zeventig de ultieme graadmeter van wat er toe deed in de hitlijsten. Op ‘Alle 13 Goed, deel 16’, uitgebracht in 1979, prijkt tussen de grote namen van die tijd een opvallende track: ‘(Never Listen to a) Bouzouki Player’ van de Nederlandse meidengroep Babe. Het nummer is een perfecte tijdsopname van een tijdperk waarin aanstekelijke pop, zonnige melodieën en een vleugje kitsch de Nederlandse hitparades domineerden.

Het ontstaan van Babe en hun Griekse escapade

Babe werd in 1979 opgericht door de invloedrijke producer Peter Koelewijn. Na het succes van acts als Luv’ zochten platenmaatschappijen naar de volgende girlband die de hitlijsten kon bestormen. De groep bestond in de beginfase uit de zangeressen Gemma van Eck, Monique Hagemeyer en Margot van der Ven. Koelewijn, bekend om zijn neus voor commercieel succes en zijn vakmanschap in de studio, schreef en produceerde de muziek die precies paste bij het geluid van die jaren. ‘(Never Listen to a) Bouzouki Player’ was een van de vroege wapenfeiten van de groep en bood een vrolijke, bijna vakantie-achtige sfeer die uitstekend aansloot bij de radioprogrammering van Veronica.

Een melodie die blijft hangen

Het nummer zelf is een schoolvoorbeeld van de jaren zeventig popstijl: een ritmisch fundament, glanzende koortjes en een onmiskenbaar Grieks geïnspireerd thema, zoals de titel al doet vermoeden. Het bouzouki-geluid – het karakteristieke snaarinstrument uit Griekenland – gaf de single een exotisch randje dat in 1979 enorm populair was in de Nederlandse popmuziek. De tekst waarschuwt de luisteraar ludiek om niet naar de verleidelijke klanken van een bouzouki-speler te luisteren, maar de muziek zelf deed precies het tegenovergestelde: het nodigde uit om te dansen en mee te zingen. Het was precies deze combinatie van onschuld en vakmanschap die ervoor zorgde dat het nummer een plek kreeg op de populaire verzamel-LP.

Status in de hitlijsten en de tijdgeest

In 1979 was Babe een vaste waarde in de Nederlandse hitlijsten. Hoewel ‘(Never Listen to a) Bouzouki Player’ misschien niet de allergrootste nummer 1-hit uit hun carrière was, speelde het een cruciale rol in het vestigen van hun naam. Het feit dat het nummer werd opgenomen op ‘Alle 13 Goed, deel 16′ onderstreept de status die de groep destijds genoot. Deze compilatie-LP’s waren in de huiskamer van veel Nederlanders de enige manier om de actuele hits achter elkaar te horen zonder tussenkomst van een dj. Babe deelde op deze plaat het podium met grootheden uit die tijd, wat hen positioneerde als een integraal onderdeel van de Nederlandse popgeschiedenis.

De erfenis van Babe

Babe bleef tot 1983 actief en kende in die periode diverse bezettingswisselingen, maar hun geluid bleef altijd trouw aan de formule van toegankelijke, kwalitatieve popmuziek. Hoewel de groep in de jaren tachtig langzaam uit het publieke oog verdween, bleven nummers als ‘(Never Listen to a) Bouzouki Player’ in het collectieve geheugen gegrift bij iedereen die opgroeide met de radio van toen. Vandaag de dag wordt het nummer vaak met een gezonde dosis nostalgie beluisterd. Het fungeert als een muzikale tijdmachine die ons terugbrengt naar een tijd waarin een vrolijke melodie en een sterke productie genoeg waren om een hele natie mee te krijgen.

Meer dan alleen een verzamelobject

Kijkend naar de discografie van Babe, zien we dat de groep meer was dan een eendagsvlieg. Ze scoorden diverse hits, waaronder ‘The Kiss’ en ‘Billy Billy Love’, en waren een graag geziene gast in televisieprogramma’s als ‘TopPop’. ‘(Never Listen to a) Bouzouki Player’ blijft echter voor velen het nummer dat symbool staat voor die vroege, onbevangen jaren van de groep. Het nummer is tegenwoordig een cult-klassieker onder verzamelaars van Nederlandse popmuziek. Wie de oude LP-hoezen van ‘Alle 13 Goed’ weer eens openslaat, voelt direct weer de energie van 1979. Het is precies die magie – de eenvoud, de vrolijkheid en de vakkundige productie van Koelewijn – die ervoor zorgt dat Babe en hun bouzouki-speler na al die decennia nog steeds niet vergeten zijn.