Biografie vandaag Rod McKuen

Rod McKuen was een fenomeen dat zich niet in één hokje liet plaatsen. Voor de een was hij een verfijnde dichter wiens woorden tot de ziel spraken, voor de ander een crooner met een hese, intieme stem, en voor critici soms een sentimentele figuur die de grens van de kitsch opzocht. Toch was hij in de jaren zestig en zeventig een van de bestverkopende auteurs en meest populaire performers ter wereld. Met miljoenen verkochte boeken en albums wist hij een snaar te raken bij een publiek dat hunkerde naar romantiek, troost en eenvoud in een snel veranderende wereld. Hoewel zijn ster in latere decennia wat is gaan tanen, blijft hij een intrigerend figuur in de popcultuur van de twintigste eeuw.

Zijn levensverhaal begon op 29 april 1933 in Oakland, Californië. Zijn jeugd was verre van gemakkelijk; hij groeide op in armoede en verliet op jonge leeftijd zijn ouderlijk huis om als zwerver door de Verenigde Staten te trekken. Deze jaren van eenzaamheid en observatie zouden later de fundering vormen voor zijn poëzie en songteksten. Voordat hij uitgroeide tot een gevierd artiest, werkte hij onder meer als stuntman, houthakker en radio-dj. Zijn muzikale carrière begon in de jaren vijftig, waarbij hij aanvankelijk flirtte met rock-'n-roll, maar al snel zijn eigen unieke stijl vond in de luisterliedjes en de folkmuziek. Hij leerde zichzelf gitaar spelen en begon zijn eigen teksten te schrijven, die vaak handelden over universele thema's als eenzaamheid, liefde en de natuur.

De echte doorbraak voor McKuen kwam in de jaren zestig, toen hij zich profileerde als een alleskunner. Als songwriter schreef hij voor iconen als Frank Sinatra, Barbra Streisand en Dusty Springfield. Het album "The Lonesome Cities" (1968) won een Grammy en markeerde zijn status als een van de meest succesvolle dichters van zijn tijd. McKuen bracht het genre van de 'spoken word'-poëzie naar het grote publiek. Zijn voordrachtstijl, begeleid door zachte orkestraties, gaf zijn luisteraars het gevoel dat hij rechtstreeks in hun woonkamer tegen hen sprak. Zijn boeken, zoals "Stanyan Street and Other Sorrows", bereikten bestsellerlijsten die voorheen alleen toegankelijk waren voor grote romanschrijvers.

In Nederland genoot McKuen in de jaren zeventig een opvallende populariteit. Zijn intieme, melancholische stijl paste naadloos in het Nederlandse muziekklimaat van die tijd, waarin er veel waardering was voor het chanson en het tekstgerichte lied. Vooral zijn vertolking van "If You Go Away" (gebaseerd op het nummer "Ne me quitte pas" van Jacques Brel) bleef voor velen een ijkpunt. Hoewel hij in de Nederlandse Top 40 niet altijd de bovenste regionen domineerde met talloze nummer 1-hits, was hij een vaste waarde in programma's als de arbeidsvitaminen en was hij regelmatig te gast bij Nederlandse omroepen. Zijn album releases werden in die jaren steevast goed besproken in de landelijke pers. Het lijkt erop dat vooral zijn vermogen om de Franse chanson-traditie te vertalen naar een toegankelijk, Engelstalig idioom, hem een trouwe schare fans in de Benelux opleverde.

De stijl van McKuen was onmiskenbaar. Hij vermeed complexe metaforen en koos in plaats daarvan voor een bijna ontwapenende directheid. Critici vielen hier vaak over, maar het publiek hield ervan. Wat hem onderscheidde van veel tijdgenoten was zijn brede inzetbaarheid: hij schreef niet alleen popliedjes, maar ook filmmuziek – zo ontving hij Oscarnominaties voor zijn bijdragen aan de soundtracks van "The Prime of Miss Jean Brodie" en "A Boy Named Charlie Brown". Een bijzondere anekdote die vaak over hem wordt verteld, is zijn vriendschap met Jacques Brel. McKuen voelde zich diep verbonden met het werk van de Belgische meester en vertaalde veel van zijn Franstalige teksten naar het Engels, waardoor het oeuvre van Brel een wereldwijd publiek bereikte.

Naarmate de jaren tachtig aanbraken, trok McKuen zich geleidelijk terug uit de schijnwerpers. Hij bleef tot aan zijn overlijden in 2015 productief als schrijver en componist, al werd zijn invloed op de moderne popmuziek soms onderschat. Hij was een man die leefde op de grens tussen de literaire wereld en de amusementsindustrie, een brug die hij met een eigengereide stijl wist te slaan. Vandaag de dag wordt zijn werk vaak herontdekt door een nieuwe generatie die de waarde van zijn ongefilterde emotionaliteit weer weet te waarderen. Rod McKuen was in essentie een eenling die zijn eenzaamheid deelde met miljoenen mensen, en dat is wellicht de grootste prestatie die een artiest kan leveren.

Foto: Zie Wikipedia-paginageschiedenis — Wikipedia / Wikimedia Commons.