Nederpop Top 3 – 1969
1. Adèle Bloemendaal, Leen Jongewaard, Piet Römer – We Zijn Toch Op De Wereld Om Mekaar Te Helpen, Nietwaar
Wie aan de Nederlandse televisiegeschiedenis denkt, komt onvermijdelijk uit bij de legendarische KRO-serie ’t Schaep met de 5 Pooten uit 1969. Het programma, dat zich afspeelde in een bruine Amsterdamse kroeg, werd een nationaal fenomeen en dat was mede te danken aan de muziek. Het iconische nummer We benne op de wereld om mekaar te helpen, nietwaar? werd het lijflied van een hele generatie. De teksten waren van de hand van schrijver Eli Asser, terwijl de onvergetelijke muziek werd gecomponeerd door de grootmeester Harry Bannink.
Het lied fungeerde als een hartverwarmend pleidooi voor naastenliefde en solidariteit, verpakt in de onmiskenbare Amsterdamse volksaard. Met teksten als Help de Spanjaard en de Turk, die tussen ons verblijven en Naastenliefde is de kurk waarop we allen drijven, wist Asser een maatschappelijk thema op een schijnbaar eenvoudige, maar zeer krachtige manier te verwoorden. Het is een lied dat de menselijke verbondenheid viert; de boodschap dat we niet voor onszelf leven, maar elkaar nodig hebben in voor- en tegenspoed, bleek destijds – en in de jaren daarna – een tijdloze waarheid te zijn die diep resoneerde bij het Nederlandse publiek.
De oorspronkelijke uitvoering werd vertolkt door de hoofdrolspelers van de serie zelf: Adèle Bloemendaal (als Doortje), Leen Jongewaard (als Lukas) en Piet Römer (als de kastelein). De chemie tussen deze drie grootheden zorgde ervoor dat het nummer niet zomaar een soundtrack werd, maar een cultstatus bereikte. De single, uitgebracht op het label Philips in 1969, groeide uit tot een klassieker die nog decennialang op radio en televisie te horen zou zijn. Het succes van het lied zat hem in de balans tussen de relativerende humor en de oprechte menselijkheid, precies zoals de serie dat ook deed.
Hoewel de uitvoering van Adèle Bloemendaal, Leen Jongewaard en Piet Römer vaak als het enige referentiekader wordt gezien, is het nummer in de loop der jaren door verschillende artiesten en bij diverse gelegenheden gecoverd. Deze latere versies proberen vaak de nostalgische sfeer van het origineel te vangen, maar het blijft een unieke prestatie van de originele cast om de Amsterdamse gezelligheid en de diepere levensles zo feilloos met elkaar te verweven. Het origineel blijft de standaard waaraan elke vertolking zich moet meten; een klein stukje cultureel erfgoed dat ons eraan herinnert waar we – diep vanbinnen – eigenlijk op de wereld voor zijn.
Ik heb hierover veel bronnen bekeken. Desondanks kan er altijd een fout in staan.
2. Gloria – The Last Seven Days
In de rijke historie van de Nederbeat neemt de band Gloria – later bekend als Unit Gloria – een bijzondere plek in. In 1969 bracht de Utrechtse groep, destijds nog opererend onder de naam Gloria, de single The Last Seven Days uit. Het nummer, dat al snel uitgroeide tot een absolute klassieker, werd geschreven door zanger Robert Long (destijds nog onder zijn eigen naam Bob Leverman) in samenwerking met John Möring en Karel Hille. Met een tekst die de schepping en de daaropvolgende destructie van de wereld door de mens thematiseerde, bood de groep een voor die tijd opvallend ambitieus en dramatisch geluid.
De productie van het nummer lag in handen van de Britse producer Bobbie Graham, met wie de band destijds nauw samenwerkte na hun overstap naar EMI-Bovema. Een fascinerend detail uit de opnamesessies is het gebruik van een wah-wahpedaal op de basgitaar door bassist Marcel van Hardeveld. Hoewel dit technisch gezien een van de eerste keren was dat dit effect op een basgitaar werd toegepast, bleef een officiële vermelding in het Guinness Book of Records uit. Het nummer verscheen op het debuutalbum Mea Semper Gloria Vivet en werd direct na de release in maart 1969 een grote hit in Nederland. Het succes beperkte zich niet tot onze landsgrenzen; de single werd wereldwijd uitgebracht en kreeg zelfs promotionele persingen in de Verenigde Staten.
De thematiek van het nummer, waarin de wereld in zeven dagen door een hogere macht wordt teruggeëist vanwege het falen van de mensheid, sloeg destijds een snaar bij een breed publiek. De opbouw van het nummer, die zowel bombastisch als melancholisch aanvoelt, werd een kenmerk voor de stijl van Robert Long en zijn bandleden. Decennia later is de invloed van dit stuk nog steeds voelbaar; zo is het nummer in Nederland nog altijd een vaste waarde in de jaarlijkse lijsten, wat getuigt van de tijdloze kwaliteit van deze Nederbeat-parel.
Hoewel The Last Seven Days vooral bekendstaat als het visitekaartje van Gloria, zijn er door de jaren heen diverse interpretaties van het nummer verschenen. Direct na de release in 1969 werd het door verschillende artiesten vertaald en gecoverd, zoals door de Belgische zanger Will Ferdy onder de titel De laatste zeven dagen, en door Corry Brokken als Die letzten sieben Tage. Wat de originele versie van Gloria echter zo bijzonder maakt, blijft de authentieke chemie tussen de bandleden en het rauwe, innovatieve basgeluid dat de basis legde voor de unieke sound van deze iconische Nederlandse formatie.
Ik heb hierover veel bronnen bekeken. Desondanks kan er altijd een fout in staan.
3. Tony Bass – Gina Lollobrigida
Wie aan het Nederlandstalige levenslied uit de jaren zestig denkt, kan niet om de markante figuur van Tony Bass heen. Geboren als Thieu Baats in Eindhoven, timmerde de zanger al enkele jaren aan de weg voordat hij in 1969 een van zijn grootste successen behaalde met het nummer Gina Lollobrigida. Het lied, een vrolijke ode aan de beroemde Italiaanse filmactrice, markeerde een bijzonder moment in de carrière van zowel de artiest als de componist.
Het nummer werd geschreven en geproduceerd door Jack de Nijs, die we later beter zouden leren kennen als de legendarische Jack Jersey. Voor De Nijs was het componeren van dit nummer een van de hoogtepunten uit zijn debuutjaar als professioneel liedjesschrijver en producer. De tekst verhaalt op een luchtige, lichtvoetige manier over een bewonderaar die geen geld heeft om naar zijn idool af te reizen, en het daarom moet doen met “pikante foto’s” van de diva aan de Middellandse Zee. Het thema sloeg in als een bom bij het publiek en bleek een schot in de roos voor de toenmalige schlager- en piratenscene.
Het succes van Gina Lollobrigida bleef niet beperkt tot de Nederlandse landsgrenzen. De single stond maandenlang genoteerd in de Nederlandse en Belgische hitlijsten en werd in beide landen bekroond met een platina plaat. De populariteit van het nummer was zo groot dat de Duitse zanger Ray Miller besloot het nummer te vertalen en uit te brengen. Ook in Duitsland wist het lied de hitlijsten te bereiken, waar het zes weken genoteerd stond en de 27e plek bereikte. De combinatie van de herkenbare melodie en de ietwat ondeugende tekst bleek internationaal een universele aantrekkingskracht te bezitten.
Hoewel Gina Lollobrigida door de jaren heen door diverse artiesten is gecoverd en herontdekt, blijft de versie van Tony Bass voor velen het definitieve origineel. Onder meer The Kik heeft het nummer in hun repertoire opgenomen, waarbij zij de sixties-vibe van het origineel in een modern jasje steken. Waar veel hedendaagse covers proberen de nostalgie op te zoeken, wist Tony Bass in 1969 precies de juiste snaar te raken die het nummer tot een blijvende klassieker in het Nederlandstalige genre heeft gemaakt.
Ik heb hierover veel bronnen bekeken. Desondanks kan er altijd een fout in staan.
Foto van Adèle Bloemendaal, Leen Jongewaard, Piet Römer: AVRO, via Wikimedia Commons (CC BY-SA 3.0 nl) (https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Sterrenslag_-_Piet_R%C3%B6mer_3.png)
Foto van Tony Bass: Raph_PH, via Wikimedia Commons (CC BY 2.0) (https://commons.wikimedia.org/wiki/File:PeterGabrielO2190623_%2846_of_86%29_%2852986830637%29_%28cropped%29.jpg)