Cover Top 3 – 1983

Lady is een cover. In 1983 scoorde de Jamaicaanse reggaezanger Wayne Wade er een grote hit mee, maar het nummer was drie jaar eerder al een wereldhit in een heel ander genre. Achter het liedje zitten twee grote namen: schrijver Lionel Richie en zanger Kenny Rogers.

De schrijver: Lionel Richie. Eind jaren zeventig was Lionel Richie de zanger en belangrijkste songschrijver van de Commodores, bekend van soulballades als Easy en Three Times a Lady. Lady bood hij eerst aan aan zijn eigen band, maar de Commodores zagen er niets in. Richie gaf het daarna aan een countryzanger en produceerde de plaat ook zelf. Het was zijn eerste productie buiten de Commodores, en een voorbode van zijn grote solocarrière met hits als All Night Long en Hello.

De zanger: Kenny Rogers. Kenny Rogers (1938–2020) uit Houston had toen al een lange carrière achter de rug. Met The First Edition scoorde hij eind jaren zestig Ruby, Don’t Take Your Love to Town, en als solozanger werd hij een van de grootste countrysterren, met klassiekers als Lucille en The Gambler. Over de samenwerking met Richie zei hij later: “Het idee was dat Lionel uit de R&B kwam en ik uit de country, en dat we elkaar ergens in de pop zouden ontmoeten.”

Dat plan pakte groots uit. Lady kwam in september 1980 uit en werd de eerste plaat uit de jaren tachtig die in alle vier de grote Billboard-singlelijsten stond: pop, country, adult contemporary en soul. In de Amerikaanse Hot 100 stond het zes weken op nummer 1. Het werd de grootste solohit uit de carrière van Rogers, en hij noemde het zelf zijn favoriete liedje: “Lady steekt met kop en schouders uit boven bijna alle liedjes ter wereld.” In Nederland haalde het de zestiende plaats in de Top 40.

De coverartiest: Wayne Wade. In 1982 nam Wayne Wade zijn eigen versie op. Producers Paul Khouri en Willie Lindo gaven de ballade een zachte reggaebeat, die de romantische tekst juist extra lucht geeft. Waar het origineel groots en plechtig klinkt, is de versie van Wade intiem en een beetje zwoel. In Nederland deed de cover het minstens zo goed als het origineel: een vijfde plaats in de Nationale Hitparade en plaats 24 in de Top 40-jaarlijst van 1983. Ook in België werd het een top 10-hit.

Het origineel hoor je op Radio Lelystad in het programma Classic Sunday van 12:00 tot 14:00 uur: Lady, gezongen door Kenny Rogers.

Breakaway is een cover. In 1983 maakte de Britse Tracey Ullman er haar eerste hit mee, maar het nummer is bijna twintig jaar ouder. Het werd geschreven door twee opmerkelijke vrouwen en voor het eerst gezongen door de ‘Soul Queen of New Orleans’.

De schrijvers: Jackie DeShannon en Sharon Sheeley. Jackie DeShannon was in de jaren zestig een veelzijdige zangeres en songschrijfster. Ze scoorde zelf met What the World Needs Now Is Love en Put a Little Love in Your Heart, en schreef later mee aan Bette Davis Eyes, de wereldhit van Kim Carnes. Sharon Sheeley schreef al als tiener Poor Little Fool voor Ricky Nelson, een Amerikaanse nummer 1-hit. Samen schreven ze Breakaway. DeShannon nam zelf een demo op, maar die bleef tot 1994 op de plank liggen.

De zangeres: Irma Thomas. De eerste officiële opname kwam in 1964 van Irma Thomas, in 1941 geboren in Ponchatoula, Louisiana. Ze groeide uit tot het boegbeeld van de soul uit New Orleans en draagt al decennia de bijnaam ‘Soul Queen of New Orleans’. Haar versie, gestileerd als Break-A-Way, verscheen als B-kant van Wish Someone Would Care, haar grootste hit in Amerika. De B-kant kreeg toen nauwelijks aandacht. In 2007 won Irma Thomas een Grammy voor haar album After the Storm, en ze zingt Breakaway nog altijd graag bij haar optredens.

De coverartiest: Tracey Ullman. Dat die B-kant alsnog beroemd werd, is te danken aan Tracey Ullman. In 1983 was zij in Engeland vooral bekend als comédienne, en toen ze bij het eigenzinnige Stiff Records tekende, verwachtte niemand dat ze ook een succesvolle zangeres zou worden. Breakaway was haar allereerste single, opgenomen in augustus 1982 met producer Peter Collins. Hij gaf het nummer een frisse, speelse sound die knipoogde naar de meidengroepen van de jaren zestig. In april 1983 stond de plaat op nummer 4 in Engeland, en in de Top 40-jaarlijst van 1983 eindigde hij op plaats 34. Later dat jaar volgde nog een cover, They Don’t Know van Kirsty MacColl. Daarna werd Ullman wereldberoemd met haar eigen tv-show, waaruit ook The Simpsons voortkwam.

De tekst gaat over iemand die steeds op het punt staat om weg te lopen uit een slechte relatie, maar op het laatste moment de kracht niet vindt: een verdrietig verhaal in een opgewekt jasje.

Het origineel hoor je op Radio Lelystad in het programma Classic Sunday van 12:00 tot 14:00 uur: Irma Thomas – Break-A-Way.

Rock the Boat is een cover. In 1983 scoorde Forrest er een grote hit mee, maar het origineel is een van de eerste grote discohits uit de geschiedenis, van het Amerikaanse trio The Hues Corporation.

De makers: Wally Holmes en The Hues Corporation. The Hues Corporation werd eind jaren zestig in Los Angeles opgericht. De naam is een woordgrap op de Hughes Corporation, het bedrijf van miljardair Howard Hughes. Het trio bestond uit H. Ann Kelley, St. Clair Lee en Fleming Williams. Songschrijver Wally Holmes schreef Rock the Boat voor hun debuutalbum Freedom for the Stallion uit 1973, en speelde er zelf de trompetpartij op. Eigenlijk zou Ann Kelley de leadzang doen, maar uiteindelijk zong Fleming Williams het nummer. Hij verliet de groep kort na de opname.

Producer John Florez vond de tekst te simpel, en het nummer verdween eerst als B-kant. Maandenlang gebeurde er niets, tot de dj’s in de New Yorkse discotheken de plaat oppikten. Florez maakte snel een nieuwe mix met meer bas en ritme, en daarna ging het hard. In juli 1974 stond Rock the Boat op nummer 1 in de Amerikaanse Billboard Hot 100. Het geldt als een van de allereerste discohits die de top bereikten. In Nederland haalde het origineel de vierde plaats. Het nummer leeft nog altijd voort, onder meer in het bekende roei-dansje op feesten en bruiloften. Groepslid St. Clair Lee zei er later over: “Het was een liefdesliedje zonder een liefdesliedje te zijn. Je kon erop knuffelen, of juist helemaal uit je dak gaan.” De groep bracht daarna nog Rockin’ Soul uit, maar Rock the Boat bleef voorgoed hun visitekaartje.

De coverartiest: Forrest. Forrest Thomas was een Amerikaanse zanger die zijn carrière vooral in Nederland opbouwde. Zijn versie werd hier gemaakt door producers Ben Liebrand en John Tilly, die het nummer een strakke, moderne post-discosound gaven. In de Nationale Hitparade haalde de plaat de zevende plaats, en in de Top 40-jaarlijst van 1983 eindigde hij op plaats 45. Het grootste succes kwam in Engeland: in maart 1983 stond Rock the Boat daar op nummer 4. In de videoclip is een jonge Sinitta te zien, jaren voordat ze zelf beroemd werd.

Het origineel hoor je op Radio Lelystad in het programma Classic Sunday van 12:00 tot 14:00 uur: The Hues Corporation – Rock the Boat.