I’ll Feel a Whole Lot Better van The Byrds — de B-kant van All I Really Want to Do

De paradox van de B-kant

In de gouden jaren zestig was de hiërarchie op een vinylsingle heilig: de A-kant was de beoogde hit, het nummer dat de radio moest veroveren, terwijl de B-kant vaak werd beschouwd als een verplicht nummertje of een opvulling. Toch kent de popgeschiedenis talloze voorbeelden waarin de underdog de favoriet overvleugelde. Een van de meest treffende voorbeelden uit 1965 is de single All I Really Want to Do van The Byrds. Terwijl de A-kant, een interpretatie van Bob Dylans compositie, alle aandacht opeiste, was het de B-kant – het door Gene Clark geschreven I’ll Feel a Whole Lot Better – dat uitgroeide tot een tijdloze klassieker die het oorspronkelijke hoofddoel in artistieke betekenis ver achter zich liet.

Het ontstaan van een jangle-pop blauwdruk

I’ll Feel a Whole Lot Better werd geschreven door Byrds-frontman Gene Clark in een periode waarin de band druk bezig was de fundamenten van de folkrock te leggen. Het nummer ademt de typische sfeer van Los Angeles in 1965: een bedrieglijk vrolijke melodie die een tekst over een pijnlijke relatiebreuk en emotionele onafhankelijkheid ondersteunt. De essentie van de track ligt in het karakteristieke gitaarspel van Roger McGuinn op zijn Rickenbacker twaalfsnarige gitaar. Deze ‘jingle-jangle’ sound werd het handelsmerk van de band en vormde een brug tussen de rauwe energie van de Britse invasie en de verfijnde harmonieën van de Amerikaanse folk. Hoewel het nummer in de studio snel werd opgenomen, bleek de chemie tussen de bandleden precies te vatten wat de vroege Byrds-sound zo uniek maakte.

Schaduw van de meester

De keuze om All I Really Want to Do als A-kant uit te brengen was destijds een logische, maar strategische beslissing. Bob Dylan was op dat moment de autoriteit in de popmuziek, en elke cover van zijn hand werd door platenlabels en radiozenders omarmd als een garantie voor succes. The Byrds hadden eerder al succes geboekt met hun versie van Mr. Tambourine Man, dus voortborduren op het Dylan-succes leek een veilige weg. In de praktijk deed de single het redelijk, maar in de schaduw van de Dylan-cover kwijnde I’ll Feel a Whole Lot Better weg op de achterkant van het schijfje. Het nummer haalde de Billboard Hot 100 net niet, een statistiek die op papier suggereert dat het geen hit was, maar die in de praktijk geen recht doet aan de culturele impact die het nummer in de decennia daarna zou gaan krijgen.

De erfenis van een onderschat meesterwerk

Naarmate de tijd verstreek, kantelde het perspectief van muziekliefhebbers en critici. Wat aanvankelijk werd gezien als een ‘B-kantje’, groeide uit tot een essentieel onderdeel van de canon van de Amerikaanse rockmuziek. Het nummer wordt tegenwoordig door velen – waaronder talloze muzikanten – beschouwd als een superieure compositie ten opzichte van de Dylan-cover die het destijds vergezelde. De kracht van I’ll Feel a Whole Lot Better zit in zijn beknoptheid en directheid; het is een perfect geconstrueerd liedje dat geen noot teveel bevat en een emotionele eerlijkheid tentoonspreidt die de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan.

Van B-kant naar icoon

De definitieve erkenning voor de kwaliteit van het nummer kwam misschien wel door de legendarische Tom Petty. Als groot bewonderaar van The Byrds nam Petty het nummer op voor zijn debuutalbum Full Moon Fever uit 1989. Door deze cover werd een nieuwe generatie muziekliefhebbers gewezen op de briljantie van het origineel. Petty bewees dat een goed nummer niet afhankelijk is van hitlijstnoteringen of de marketingmachine van een platenlabel. I’ll Feel a Whole Lot Better herinnert ons eraan dat in de wereld van vinyl de A-kant de verkoopcijfers bepaalde, maar dat de B-kant vaak het hart van de band liet zien. Waar de single in 1965 strandde, is het nummer inmiddels uitgegroeid tot een baken van de popgeschiedenis, bewijzend dat de beste muziek soms op de meest onverwachte plekken te vinden is.