It Must Be Him van Vikki Carr — wel de Tipparade, nooit de Top 40

Een dramatisch meesterwerk in de wachtkamer

Het is een fenomeen dat elke muziekliefhebber kent: nummers die in de Tipparade blijven steken en daarmee net de geschiedenisboeken van de Nederlandse Top 40 mislopen. Soms onterecht, soms begrijpelijk, maar altijd intrigerend. Een treffend voorbeeld uit 1967 is “It Must Be Him” van de Amerikaanse zangeres Vikki Carr. Een nummer dat internationaal insloeg als een bom, in Nederland een warm onthaal kreeg in het voorportaal van de hitlijst, maar het hoofdpodium uiteindelijk nooit bereikte. Als muziekredacteur bij Pop Magazine duiken we in het verhaal achter deze vergeten notering en onderzoeken we waarom deze tranentrekker de Nederlandse harten net niet voldoende wist te veroveren.

Het ontstaan van een internationale hit

Om het succes en de artistieke waarde van “It Must Be Him” te begrijpen, moeten we terug naar het origineel. Het nummer werd in 1966 in het Frans geschreven door Gilbert Bécaud (onder de titel “Seul sur son étoile”) met tekst van Maurice Vidalin. Toen Vikki Carr, een zangeres met Mexicaanse roots die al enkele jaren timmerde aan de weg in de Verenigde Staten, het nummer hoorde, besloot ze het op te nemen met een Engelse vertaling van Mack David. De productie, vol bombastische strijkers en een emotioneel geladen vocale uitvoering, tilde het lied naar een hoger niveau. In de Verenigde Staten bereikte de single de derde plek in de Billboard Hot 100, een prestatie die de status van Carr als topzangeres definitief bevestigde.

De Nederlandse Tipparade: Net niet

In het najaar van 1967 bereikte de plaat ook Nederland. De Tipparade, de lijst die de opmaat vormde naar de Top 40, nam het nummer op. “It Must Be Him” had alles in zich om een hit te worden: een krachtige melodie, een universeel thema over hunkering en liefde, en een zangeres die elke noot met maximale intensiteit vertolkte. Toch bleef het bij die notering in de Tipparade. Waarom lukte de sprong naar de Top 40 niet? Destijds was het Nederlandse muzieklandschap in 1967 volop in beweging. De concurrentie was moordend, met opkomende psychedelische rock en de constante stroom aan Britse en Amerikaanse popmuziek. Mogelijk werd de bombastische stijl van Carr, die meer neigde naar het traditionele ‘easy listening’ of de klassieke popballad, door de veranderende smaak van het jonge Nederlandse radiopubliek als iets te gedateerd ervaren in vergelijking met het geluid van de Summer of Love.

Concurrentie en radio-airplay

Daarnaast speelde de radio-airplay een cruciale rol. In 1967 werden hitlijsten gedomineerd door radiostations als Radio Veronica, die een eigen koers voeren. Hoewel “It Must Be Him” kwalitatief hoogstaand was, viel het misschien net tussen wal en schip. Het was niet rebels genoeg voor de luisteraars van de piratenzenders, en voor de conservatieve zenders was het wellicht weer te intens. Wanneer we kijken naar de concurrentie in de Tipparade van die periode, zien we dat andere platen meer momentum wisten op te bouwen. Soms is het simpelweg een kwestie van timing: als een nummer net niet genoeg ‘drive’ krijgt in de hitlijsten van de stations, blijft het hangen in de onderste regionen of verdwijnt het na enkele weken uit het zicht, hoe goed de zangprestatie ook is.

Een erfenis die de tijd overleeft

Ondanks dat de Nederlandse Top 40-notering uitbleef, heeft “It Must Be Him” de tand des tijds glansrijk doorstaan. Het nummer groeide uit tot een ware klassieker in het repertoire van de volwassen popmuziek. Vikki Carr bleef na 1967 een gerespecteerde artiest met een lange carrière, waarin ze met name in de Spaanstalige markt grote successen vierde. “It Must Be Him” wordt vandaag de dag nog regelmatig gecoverd en duikt op in films en televisieseries, vaak als het ultieme symbool van die specifieke zestiger jaren dramatiek. Dat het nummer in Nederland de hitlijsten niet haalde, doet niets af aan de kwaliteit ervan; het is een prachtig voorbeeld van een lied dat wellicht te groots en te emotioneel was voor de vluchtige aard van de hitlijst, maar diep genoeg was om in ons collectieve geheugen gegrift te blijven staan. Soms is de Tipparade immers geen eindstation, maar juist een eretitel voor muziek die net even anders durfde te zijn.