Lee Jay Thompson is vandaag jarig

Lee Jay Thompson wordt op 5 oktober 1957 geboren in St Pancras, in Londen. Als saxofonist van Madness is hij al bijna vijftig jaar een van de vaste krachten achter de band uit Camden Town. Hij schreef de allereerste single van de groep, bedacht de tekst van een van hun persoonlijkste hits en zweefde letterlijk boven het podium. Zijn bijnaam is Kix.

Zijn jeugd verloopt allesbehalve rustig. Al vanaf zijn negende komt Thompson in aanraking met kleine criminaliteit. Tussen zijn tiende en veertiende staat hij dertien keer voor de rechter. In oktober 1971 steelt hij 200 pond uit een ziekenhuis, waarna hij van november 1971 tot januari 1973 in jeugdinrichtingen zit. Juist daar ontdekt hij de muziek, via saxofonist Andy Mackay van Roxy Music. Zijn bijnaam Kix komt uit die tijd: zo noemde hij de adrenalinekick die hij halverwege de jaren zeventig kreeg van het spuiten van graffiti.

In 1976 richt Thompson met toetsenist Mike Barson en gitarist Chris Foreman de band The North London Invaders op. In 1977 stapt hij kort op, nadat hij kritiek kreeg op zijn saxofoonspel, maar nog datzelfde jaar is hij terug. De groep groeit uit tot een zevenkoppige band met zanger Graham "Suggs" McPherson, drummer Dan Woodgate, bassist Mark Bedford en Cathal "Chas Smash" Smyth. In 1979 gaan ze verder als Madness.

Hun debuutsingle, The Prince, is geschreven door Thompson. Het nummer haalt in 1979 plaats 16 in Groot-Brittannië en is het begin van een indrukwekkende reeks. Madness wordt een van de boegbeelden van de ska-revival van eind jaren zeventig. De band scoort zestien Britse top 10-hits, met House of Fun in 1982 als enige nummer 1. Thompson schrijft daar mee aan, net als aan Uncle Sam. Tussen 1980 en 1986 staan de singles van Madness in totaal 214 weken in de Britse hitlijst. In Amerika wordt Our House hun grootste hit, met plaats 7 in de Billboard Hot 100.

Een van Thompsons persoonlijkste nummers is Embarrassment uit 1980, met tekst van hem en muziek van Mike Barson. Het gaat over zijn tienerzus Tracy, die zwanger raakte van een zwarte man en daarna door een deel van de familie werd afgewezen. Thompson hoorde het verhaal stukje bij stukje via brieven, terwijl hij met de band op tournee was. Embarrassment haalt plaats 4 in Groot-Brittannië en wordt in Nederland een grote hit, met plaats 2 in de Top 40.

Ook Baggy Trousers, van Suggs en Chris Foreman, doet het in 1980 goed in Nederland, met plaats 4 in de Top 40. In de videoclip zweeft Thompson aan kabels van een kraan door de lucht terwijl hij saxofoon speelt. Het idee haalde hij bij Peter Gabriel, die tijdens een concert van Genesis iets vergelijkbaars deed. Bij de slotceremonie van de Olympische Spelen in Londen in 2012 herhaalt hij de stunt: terwijl Madness speelt, zweeft Thompson boven het publiek.

In 1986 gaat Madness uit elkaar. Eind jaren tachtig richt Thompson de band The Nutty Boys op, die later verdergaat als Crunch!. In 1992 komt Madness weer bij elkaar, en het verzamelalbum Divine Madness wordt een groot succes. In 2000 krijgt de band een Ivor Novello Award voor zijn liedjescatalogus. In 2011 begint Thompson ook zijn eigen band, The Lee Thompson Ska Orchestra, die in 2013 een debuutalbum uitbrengt.

Madness is nog altijd actief. In 2023 verschijnt Theatre of the Absurd Presents C'est la Vie, het eerste studioalbum van de band dat op 1 komt in Groot-Brittannië. In 2021 publiceert Thompson zijn autobiografie Growing Out Of It: Machinations Before Madness, over zijn roerige jeugd. Hij trouwde in 1984 met Debbie Fordham, met wie hij drie kinderen heeft.

Vandaag wordt Lee Thompson 69. De jongen die ooit in een jeugdinrichting zat, vond daar de saxofoon en groeide uit tot een van de herkenbaarste muzikanten van de Britse popmuziek. En als hij boven het podium zweeft, weet iedereen weer waarom de band Madness heet.