Martin Cooper is vandaag jarig
De artistieke veelzijdigheid van Martin Cooper
Martin Cooper, de Britse muzikant en kunstenaar die vandaag zijn 68e verjaardag viert, is voor velen onlosmakelijk verbonden met het geluid van de jaren tachtig. Geboren op 1 oktober 1958 in Liverpool, ontwikkelde hij zich tot een essentiële schakel binnen de invloedrijke synth-popformatie Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD). Hoewel hij in de muziekwereld vooral bekendstaat om zijn bijdragen op keyboards en saxofoon, vormt zijn achtergrond in de beeldende kunst een rode draad door zijn gehele carrière. Na zijn studie aan de Laird School of Art in Birkenhead behaalde hij in 1980 een prestigieuze graad in Fine Arts aan het Sheffield College of Art, een periode die direct samenviel met zijn toetreding tot OMD.
Carrière en doorbraak bij OMD
Cooper was al voor zijn officiële toetreding betrokken bij de periferie van OMD; zo leverde hij saxofoonpartijen voor hun debuutalbum uit 1980 en werkte hij in diezelfde tijd samen met de band Dalek I Love You. Vanaf eind 1980 werd hij een vast gezicht bij de groep, waarbij hij samen met Andy McCluskey, Paul Humphreys en Malcolm Holmes de bezetting vormde die zou uitgroeien tot een van de meest succesvolle synth-popbands uit Groot-Brittannië. Hij was te zien en te horen op cruciale momenten in de vroege jaren tachtig, waaronder de promotie rondom het succesvolle album ‘Organisation’. Zijn bijdragen beperkten zich niet tot het podium; als multi-instrumentalist voegde hij een kenmerkende textuur toe aan zowel hun live-optredens als hun studio-opnames.
Songwriting en muzikale mijlpalen
Een van de artistieke hoogtepunten in Coopers muzikale loopbaan is ongetwijfeld het nummer ‘Souvenir’, dat hij samen met Paul Humphreys schreef. Het nummer, uitgebracht in 1981, bereikte de derde plaats in de Britse hitlijsten en wordt beschouwd als een van de meest geliefde composities uit het oeuvre van de band. Ook op latere hits, zoals ‘Talking Loud and Clear’ (1984) en ‘So in Love’ (1985), is zijn kenmerkende spel op de tenorsaxofoon te horen. Cooper bewees in deze jaren een veelzijdig muzikant te zijn die de brug kon slaan tussen het experimentele, minimalistische geluid waar OMD mee begon en de meer gepolijste, radio-vriendelijke synth-pop die hen internationaal succes bracht.
Na de jaren tachtig: The Listening Pool en schilderkunst
In 1989 verlieten Cooper, Humphreys en Holmes de gelederen van OMD, wat leidde tot de oprichting van de band The Listening Pool. Met dit project brachten zij in 1993 het album ‘Still Life’ uit. Een opvallend detail is dat Cooper zelf het artwork voor dit album verzorgde, waarbij hij zijn passie voor schilderkunst integreerde met zijn muziek. Na het uiteenvallen van The Listening Pool verschoof zijn focus in toenemende mate naar de beeldende kunst. Hij legde zich toe op het schilderen van stillevens, vaak in olieverf, en exposeerde zijn werk in diverse Britse en internationale galerieën, waaronder de gerenommeerde Royal Academy of Arts in Londen.
Reünie en blijvende invloed
Sinds de reünie van OMD in 2007 is Cooper opnieuw een vertrouwde verschijning op het podium. Hij is betrokken geweest bij grootschalige internationale tournees en leverde bijdragen aan materiaal voor onder meer het album ‘History of Modern’ uit 2010. Zijn vermogen om zowel in de studio als tijdens live-optredens de sfeer van OMD te verrijken, heeft ertoe bijgedragen dat de band ook na decennia relevant is gebleven voor een breed publiek. Vandaag de dag blijft Cooper actief als kunstenaar, waarbij hij zijn muzikale verleden en zijn passie voor de schilderkunst op een unieke manier in balans houdt, ver weg van de hectiek van de hitlijsten, maar nog altijd met de creatieve signatuur die hem gedurende zijn hele loopbaan heeft gekenmerkt.
Ik heb veel bronnen geraadpleegd. Desondanks kan er altijd een fout in staan.