Mungo Jerry – Alright, Alright, Alright van Mungo Jerry – Alright, Alright, Alright — de B-kant van Wild Love

Een zonnige Franse herkomst

In de schatkist van de jaren zeventig popmuziek liggen talloze parels begraven, maar weinig nummers stralen zoveel ongecompliceerde vreugde uit als “Alright, Alright, Alright” van Mungo Jerry uit 1973. Hoewel de band voor altijd geassocieerd zal worden met hun ultieme wereldwijde zomerhit “In the Summertime” uit 1970, bewees frontman Ray Dorset met deze track dat hij de absolute koning van de aanstekelijke meezinger was. Wat veel luisteraars destijds echter niet wisten, is dat dit nummer zijn wortels in Frankrijk had. Het is namelijk een creatieve, Engelstalige bewerking van het Franse chanson “Et moi, et moi, et moi” uit 1966 van Jacques Dutronc en Jacques Lanzmann. Dorset nam de stampende piano-riff en het ritme over, schreef onder zijn pseudoniem Joe Strange een nieuwe tekst en transformeerde het politiek getinte Franse origineel in een rasechte, optimistische glamrock-skiffle-track die de luisteraar onmiddellijk uitnodigt tot meeklappen.

De bizarre A- en B-kant dynamiek met ‘Wild Love’

De releasegeschiedenis van “Alright, Alright, Alright” kent een fascinerende en tamelijk chaotische wending, met name in de relatie tot de opvolgende single “Wild Love”. In Groot-Brittannië verscheen “Alright, Alright, Alright” in de zomer van 1973 oorspronkelijk als een reguliere A-kant met “Little Miss Hipshake” op de achterzijde. Het werd een gigantisch succes en bereikte de derde plaats in de UK Singles Chart, waar het twaalf weken bleef staan. De opvolger moest de eveneens in 1973 opgenomen single “Wild Love” worden. Deze track kreeg echter te maken met flinke tegenslag. De manager van de band, Harry Simmonds, eiste een hogere vergoeding van de BBC voor een optreden in het populaire televisieprogramma Top of the Pops. De BBC weigerde dit resoluut en bande de band van de uitzending met de mededeling dat ze pas mochten optreden als de single de top tien zou bereiken. Zonder tv-promotie en gehinderd door een staking in de muziekpers, flopte “Wild Love” in de hitlijsten en bleef steken op een teleurstellende 32e plaats.

Om de internationale verkoop van de single “Wild Love” te redden, grepen platenlabels in diverse landen (waaronder Griekenland en verschillende Europese exportmarkten) radicaal in. Ze besloten de rollen om te draaien en de gegarandeerde, recente hit “Alright, Alright, Alright” als B-kant aan de single “Wild Love” toe te voegen om de verkoopcijfers kunstmatig op te krikken. Het resultaat was een uiterst ironische situatie: consumenten kochten de single massaal voor de vermeende B-kant, terwijl de eigenlijke A-kant “Wild Love” grotendeels in de schaduw bleef staan. De B-kant deed het qua verkoop, radio-airplay en historische impact uiteindelijk vele malen beter dan het geflopte hoofdnummer van de single.

Een goudmijn aan muzikaal optimisme

Muzikaal gezien is “Alright, Alright, Alright” een masterclass in effectieve eenvoud. Mungo Jerry nam in deze periode langzaam afscheid van hun traditionele jugband-instrumenten en koos voor een voller, moderner groepsgeluid met een prominente rol voor de piano van Johnny Cook en de pompende drums van Dave Bidwell. Het nummer drijft op een repetitief maar onweerstaanbaar ritme, handgeklap en het legendarische, mantra-achtige “alright, alright, alright, alright-a” van Ray Dorset. Het is een geluid dat perfect paste in het post-glamrocktijdperk van 1973, waarin acts als T. Rex en Slade de hitlijsten domineerden met rauwe, vrolijke rock-‘n-roll. Hoewel de songtekst op het eerste gezicht oppervlakkig lijkt, overstijgt de positieve energie van de track elke vorm van kritiek. Het nummer dwingt de luisteraar simpelweg om alle zorgen opzij te zetten en mee te deinen op de ontembare groove.

Juridisch getouwtrek en een herontdekte status

Achter de schermen van deze feelgood-hit speelde zich helaas een minder vrolijk drama af. Jantasisch succesvol, was “Alright, Alright, Alright” jarenlang het middelpunt van een bittere juridische strijd tussen Ray Dorset en zijn voormalige manager Barry Murray over de songrechten en royalty’s. Dorset had het nummer destijds geregistreerd onder zijn eigen naam, maar door administratieve complicaties en ruzies over contracten werden de credits pas veel later officieel rechtgetrokken. Uiteindelijk werd bepaald dat de auteursrechten netjes gedeeld moesten worden met de oorspronkelijke Franse componisten Dutronc en Lanzmann. Ondanks deze zakelijke beslommeringen heeft het nummer zijn glans bij de fans nooit verloren. In 2023, exact vijftig jaar na de oorspronkelijke release, bracht Dorset het nummer opnieuw onder de aandacht met een speciale vinyluitgave in mono. Deze heruitgave bevatte een legendarisch ‘verloren’ couplet dat in 1973 wegens een vermeende politieke lading door de platenmaatschappij was weggesneden. Het bewijst dat deze verborgen parel, hoe grillig zijn weg op het vinyl ook was, nog altijd springlevend is.