Op 29 mei 1981 verloor de rockwereld een opvallende maar vaak onderschatte muzikant: Steve Currie.

Steve Currie werd geboren als Stephen Day Currie op 19 mei 1947 in Grimsby, Lincolnshire. Al op jonge leeftijd raakte hij gefascineerd door muziek en vooral door de basgitaar. Waar veel bassisten in die tijd vooral op de achtergrond bleven, speelde Currie met flair, snelheid en een opvallende podiumpresentatie. Hij had niet alleen techniek, maar ook uitstraling. Dat bleek precies te passen bij de glamrockrevolutie die Engeland begin jaren zeventig op zijn kop zette.

Voordat hij bij T. Rex terechtkwam, speelde Currie in verschillende lokale bands. Zijn grote doorbraak kwam in 1970 toen hij werd gevraagd om zich aan te sluiten bij Marc Bolan. Die had net de overgang gemaakt van de psychedelische folk van Tyrannosaurus Rex naar het hardere, elektrisch versterkte geluid van T. Rex. Currie bleek de perfecte aanvulling. Samen met drummer Bill Legend gaf hij de muziek een stevige, dansbare basis die het handelsmerk van de band zou worden.

T. Rex groeide razendsnel uit tot één van de grootste bands van Groot-Brittannië. Met hits als “Hot Love”, “Get It On”, “Telegram Sam”, “Metal Guru”, “Children Of The Revolution”, “Solid Gold Easy Action” en “20th Century Boy” schreef de groep popgeschiedenis. Steve Currie speelde op al deze klassiekers mee en zijn pompende baslijnen vormden een belangrijk onderdeel van het herkenbare T. Rex-geluid. Vooral “Get It On” groeide uit tot een wereldhit en wordt nog steeds beschouwd als één van de belangrijkste glamrocksingles ooit gemaakt. Ook “Telegram Sam” en “Metal Guru” behoren tot de absolute hoogtepunten uit het glamrocktijdperk.

Op het podium was Steve Currie onmogelijk te missen. Terwijl Marc Bolan het publiek verleidde met glitter, krullen en charisma, zorgde Currie voor een energieke uitstraling die perfect aansloot bij het glamimago van de groep. Met zijn donkere, wilde haren, opvallende kleding en krachtige speelstijl werd hij een geliefde figuur bij fans. Toch bleef hij altijd bescheiden. In interviews sprak hij zelden over zichzelf en zette hij de muziek steevast op de eerste plaats.

Muzikaal gezien was Currie belangrijker voor T. Rex dan vaak wordt gedacht. Zijn baslijnen waren melodieus, ritmisch strak en soms verrassend funky. Luister bijvoorbeeld naar “Jeepster”, “Children Of The Revolution” of “20th Century Boy” en je hoort hoe bepalend zijn spel was voor het swingende geluid van de band. Waar veel glamrockgroepen vooral draaiden om uiterlijk vertoon, had T. Rex dankzij Currie ook echte muzikale kracht.

De populariteit van T. Rex zorgde ervoor dat de groep begin jaren zeventig onafgebroken optrad, televisieoptredens deed en hit na hit afleverde. De band beïnvloedde talloze artiesten die later groot zouden worden in de rockwereld. Bands als Kiss, Duran Duran en Def Leppard noemden T. Rex later als inspiratiebron. Het glamrockgeluid dat Steve Currie mede vormgaf, werkte nog jarenlang door in de popmuziek.

Halverwege de jaren zeventig begon het succes van T. Rex langzaam af te nemen. Nieuwe muziekstromingen zoals punk en disco veranderden het muzikale landschap. Bovendien kreeg Marc Bolan steeds meer persoonlijke problemen. Currie verliet uiteindelijk de band in 1976. Een jaar later kwam Bolan zelf tragisch om het leven bij een auto-ongeluk in Londen. Daarmee leek het hoofdstuk T. Rex definitief afgesloten.

Na zijn vertrek bij T. Rex bleef Steve Currie nog enkele jaren actief in de muziekwereld. Hij werkte als sessiebassist en speelde onder meer bij The Chris Spedding Band van gitarist Chris Spedding, een naam die in de punk- en pubrockscene veel aanzien genoot. Ook werkte Currie mee aan opnames van artiesten uit de invloedrijke Stiff Records-stal, waaronder Wreckless Eric. Daarmee bleef hij muzikaal actief, al stond hij niet langer in de schijnwerpers zoals tijdens de gloriedagen van T. Rex. Pas aan het einde van de jaren zeventig verhuisde hij naar Portugal, waar hij een rustiger bestaan probeerde op te bouwen.

Het noodlot sloeg toe op 29 mei 1981. Currie reed in de buurt van Vale de Parra in Portugal toen hij betrokken raakte bij een ernstig auto-ongeluk. Hij overleed vrijwel direct aan zijn verwondingen. De muziekwereld reageerde geschokt. Hoewel T. Rex op dat moment al enkele jaren uit elkaar was, bleef de invloed van de band enorm groot. Voor fans voelde het alsof opnieuw een belangrijk stuk van de glamrockperiode verdween.

In de jaren daarna groeide de waardering voor Steve Currie alleen maar verder. Bassisten uit verschillende generaties noemden hem een inspiratiebron vanwege zijn energieke speelstijl en gevoel voor groove. Ook binnen de geschiedenis van glamrock krijgt hij steeds vaker de erkenning die hij verdient. Want hoewel Marc Bolan het gezicht van T. Rex was, vormde Steve Currie mee het muzikale fundament waarop het succes gebouwd werd.

Vandaag de dag blijft de muziek van T. Rex springlevend. Nieuwe generaties ontdekken nog steeds de onweerstaanbare combinatie van glamrock, boogie en popmelodieën. En telkens wanneer “Get It On” of “20th Century Boy” uit de speakers knalt, klinkt ook het spel van Steve Currie opnieuw door. Zijn naam staat misschien niet altijd op de voorgrond, maar zijn bijdrage aan de rockgeschiedenis is onmiskenbaar. Steve Currie was veel meer dan alleen de bassist van T. Rex — hij was één van de motoren achter een muzikale revolutie die de jaren zeventig kleur gaf met glitter, energie en onverwoestbare rock-’n-roll.