Op deze dag stond “Nice and Slow” van Jesse Green op nummer 1 (1976)

Het is deze week exact vijftig jaar geleden dat de Nederlandse hitlijsten in de ban waren van een ongekende zomerhit. Terwijl Nederland in de zomer van 1976 zuchtte onder een historische, zeventien dagen durende hittegolf – met temperaturen die tot bijna 35 graden opliepen – bereikte op 31 juli 1976 een zwoel discotrack de absolute top van de Nederlandse Top 40: “Nice and Slow” van de Jamaicaanse muzikant Jesse Green.

De opkomst van een disco-icoon

Jesse Green, geboren als Locksley Alphonso Green in Jamaica, was in de jaren zeventig geen onbekende in de muziekwereld. Voor zijn solocarrière had hij zijn sporen verdiend als drummer en zanger, onder meer bij de bekende reggaegroep The Pioneers en in de begeleidingsband van Jimmy Cliff. Toen hij in 1976 de overstap maakte naar een solocarrière, koos hij voor een verrassende koerswijziging. Onder het label Red Bus Records liet hij de pure reggaeklanken deels achter zich en omarmde hij de gladde, dansbare stijl van disco en soul.

“Nice and Slow”, geschreven door Ken Gibson, bleek het perfecte vehikel voor deze nieuwe richting. Met zijn aanstekelijke groove, subtiele blazerssecties en het kenmerkende gebruik van fluiten, creëerde het nummer een sound die precies paste in de tijdgeest van 1976. Waar het nummer in het Verenigd Koninkrijk bleef steken op een zeventiende positie, bleek het in de Lage Landen een schot in de roos.

Een hit in een verzengende zomer

De timing van “Nice and Slow” kon bijna niet beter. In een zomer waarin Nederland letterlijk en figuurlijk in vuur en vlam stond door de extreme hitte, bood het nummer een perfecte soundtrack voor de tropische sfeer. De relaxte, bijna lome beat van de plaat sloot naadloos aan bij het verlangen naar verkoeling en ontspanning in een land dat was verlamd door de droogte en de hittegolf.

Het nummer bereikte in die laatste week van juli de eerste plaats in zowel de Nederlandse Top 40 als de Single Top 100. Het succes was niet beperkt tot onze landsgrenzen; ook in België werd het een nummer 1-hit, wat onderstreept dat de “disco-reggae” crossover van Green een specifieke snaar raakte bij het Europese publiek.

De erfenis van Nice and Slow

Terugkijkend op 1976 is “Nice and Slow” meer dan alleen een nummer 1-hit uit een stoffig archief; het is een tijdsdocument. Voor velen die de zomer van ’76 hebben meegemaakt, roept het nummer onmiddellijk herinneringen op aan de verschroeide grasvelden, de overvolle zwembaden en de unieke sfeer van een jaar dat meteorologisch de boeken in ging als een van de meest extreme ooit.

Hoewel Jesse Green na dit succes nog andere nummers uitbracht, is “Nice and Slow” altijd zijn signatuurnummer gebleven. Het blijft een klassieker in het disco-genre, vaak nog gedraaid op radiozenders die terugblikken op de gloriedagen van de jaren zeventig. Het nummer herinnert ons aan een tijd waarin disco de wereld veroverde en een Jamaicaanse muzikant met een vloeiende melodie de harten van het Nederlandse publiek wist te veroveren. Zelfs nu, een halve eeuw later, blijft de boodschap van het nummer tijdloos: soms is het beste wat je kunt doen, de zaken gewoon “nice and slow” aanpakken.

Ik heb veel bronnen geraadpleegd. Desondanks kan er altijd een fout in staan.