Patrice Rushen is vandaag jarig

Patrice Louise Rushen wordt op 30 september 1954 geboren in Los Angeles. Bij het grote publiek is ze vooral bekend van Forget Me Nots, de onweerstaanbare funkhit uit 1982 met een baslijn die tot vandaag in hits van anderen doorklinkt. Toch is dat maar een klein deel van haar verhaal. Rushen is jazzpianiste, zangeres, componiste, producer, muzikaal leider en docente, en in al die rollen een pionier.

Haar talent valt al vroeg op. Op haar derde krijgt ze pianoles en op haar zesde geeft ze klassieke recitals. Ze zit op de Locke High School in Los Angeles. Op haar zeventiende wint ze met haar schoolband een wedstrijd, waardoor ze mag optreden op het gerenommeerde Monterey Jazz Festival. Dat optreden levert haar een platencontract op bij het jazzlabel Prestige Records. Intussen studeert ze muziek aan de University of Southern California (USC). In de jaren zeventig ontwikkelt ze zich tot een veelgevraagde jazzpianiste, die jazz steeds vaker mengt met soul, funk en R&B.

Bij Elektra Records groeit ze uit tot popster. In 1979 verschijnt het album Pizzazz, met daarop Haven't You Heard, dat ze schreef met Charles Mims Jr. Het nummer komt tot plaats 7 in de Amerikaanse soullijst en plaats 5 in de discolijst, en wordt in 1980 haar eerste internationale hit. Rolling Stone zet het jaren later op nummer 99 van de beste dansnummers aller tijden.

De grote doorbraak volgt in 1982 met het album Straight from the Heart. Daarop staat Forget Me Nots, dat ze schreef met bassist Freddie Washington en Terri McFaddin en zelf produceerde. De single verschijnt op 2 april 1982. Haar platenmaatschappij heeft er aanvankelijk weinig vertrouwen in, dus betaalt Rushen zelf voor extra promotie. Volgens haar ging de plaat daarna "als een lopend vuurtje". Forget Me Nots haalt plaats 23 in de Billboard Hot 100, plaats 4 in de R&B-lijst en plaats 2 in de Amerikaanse danslijst. Het album komt tot plaats 14 in de Billboard 200. Het nummer levert haar een Grammy-nominatie op voor beste vrouwelijke R&B-vocale uitvoering. De instrumentale track Number One wordt ook genomineerd, voor beste R&B-instrumental.

Ook in Europa slaat Forget Me Nots aan. In Groot-Brittannië komt het tot plaats 8, en Rushen staat ermee in het BBC-programma Top of the Pops. In Nederland haalt de single plaats 24 in de Single Top 100.

Die tijdloosheid wordt nog eens bevestigd door de vele artiesten die later op Forget Me Nots voortborduren. George Michael verwerkt de melodie in 1996 in zijn nummer één-hit Fastlove. Een jaar later gebruikt Will Smith de baslijn voor de titelsong van de film Men in Black. Daarmee krijgt Rushen van de Amerikaanse auteursrechtenorganisatie ASCAP de erkenning voor het meest uitgevoerde nummer uit een film. In 1991 scoort de Britse groep Tongue 'n' Cheek al een dansversie van het nummer. Dat maakt Forget Me Nots tot een van de meest gesamplede funknummers.

Na haar successen als artiest verlegt Rushen haar aandacht steeds meer naar het werk achter de schermen, en daar schrijft ze geschiedenis. Ze is de eerste vrouw die muzikaal leider is van de Grammy Awards, bij de 46ste, 47ste en 48ste editie. Ze is ook de eerste vrouw in 43 jaar die als hoofdcomponist en muzikaal leider de Emmy Awards verzorgt. Twaalf jaar lang is ze muzikaal leider van de NAACP Image Awards. Daarnaast doet ze dat onder meer voor de People's Choice Awards en het HBO-programma Comic Relief, en voor een wereldtournee van Janet Jackson.

Als componiste schrijft ze muziek voor film en televisie. Ze werkt mee aan de films Hollywood Shuffle en Waiting to Exhale, en aan televisieproducties als Ruby Bridges, The Women of Brewster Place en The Steve Harvey Show. Ze componeert symfonische werken in opdracht en is in 2000-2001 composer in residence bij het Detroit Symphony Orchestra. In de loop der jaren speelt ze met grootheden als Stevie Wonder, Herbie Hancock, Prince en Michael Jackson. Met saxofonist Ernie Watts en drummer Ndugu Chancler maakt ze deel uit van de jazzgroep The Meeting.

Minstens zo belangrijk is haar werk als docente. In 2005 krijgt ze een eredoctoraat van Berklee College of Music, waar ze later een rol als ambassadeur voor muziekonderwijs vervult. Ruim tien jaar leidt ze de afdeling popmuziek van de Thornton School of Music aan de USC, de universiteit waar ze zelf studeerde. Ze zet zich ook in voor muziekonderwijs aan kansarme jongeren.

Rushen is sinds 1986 getrouwd met Marc St. Louis, met wie ze twee kinderen heeft. Haar loopbaan kreeg recent nog een bekroning. In november 2025 werd ze uitgeroepen tot NEA Jazz Master, de hoogste Amerikaanse onderscheiding in de jazz. In april 2026 werd ze daarvoor in Washington gehuldigd, samen met onder anderen zangeres Carmen Lundy en percussionist Airto Moreira.

Vandaag wordt Patrice Rushen 72. Ze begon als wonderkind achter de piano, scoorde een van de meest aanstekelijke funkhits uit de jaren tachtig en brak als muzikaal leider het ene na het andere glazen plafond. Forget Me Nots is voor velen de eerste kennismaking, maar achter die ene klassieker schuilt een van de meest veelzijdige muzikanten van haar generatie.