Peter Green (Fleetwood Mac) is overleden
Een icoon van de blues is heengegaan
De muziekwereld is vandaag in diepe rouw gedompeld. Met het overlijden van Peter Green verliest de popgeschiedenis een van haar meest begenadigde gitaristen, een songwriter van ongekende klasse en de man die het fundament legde voor een van de succesvolste bands aller tijden: Fleetwood Mac. De Britse bluesrocklegende, die met zijn emotionele spel en kenmerkende vibrato generaties muzikanten inspireerde, is op 73-jarige leeftijd in zijn slaap overleden. Hij is vandaag op 26 juli 2020 overleden. Zijn heengaan markeert het einde van een tijdperk, maar zijn muzikale erfenis blijft onverminderd voortleven in de vele klassiekers die hij ons heeft nagelaten.
Van de bluesclubs naar de top van de hitlijsten
Peter Allen Greenbaum, zoals hij bij zijn geboorte in 1946 in Londen heette, begon zijn carrière in de roerige Britse bluesscene van de jaren zestig. Hij speelde zichzelf in de kijker bij John Mayall’s Bluesbreakers, waar hij de zware taak had om Eric Clapton te vervangen. Zijn talent bleef niet onopgemerkt en in 1967 richtte hij zijn eigen band op: Fleetwood Mac. Aanvankelijk was de groep een puur blues-georiënteerd collectief, maar onder de bezielende leiding van Green ontwikkelde de band een uniek geluid. Nummers als ‘Albatross’, ‘Black Magic Woman’, ‘Oh Well’, ‘The Green Manalishi (With the Two Prong Crown)’ en ‘Man of the World’ groeiden uit tot wereldwijde hits en bewezen dat Green in staat was om de rauwe blues te vertalen naar een toegankelijk, bijna etherisch popgeluid.
De tragische schaduwzijde van een genie
Het succes van Fleetwood Mac onder leiding van Green was explosief, maar het leven van de gitarist was niet zonder persoonlijke strijd. Naarmate de druk van de roem en het turbulente muzikantenbestaan toenamen, begon zijn mentale gezondheid te wankelen. In 1970 nam Green het moeilijke besluit om de band die hij zelf had opgericht te verlaten. Het was een besluit dat menig fan destijds schokte, maar voor Green was het een noodzakelijke stap. In de jaren die volgden werd hij gediagnosticeerd met schizofrenie, een aandoening die hem dwong zich jarenlang uit de schijnwerpers terug te trekken. Hij bracht halverwege de jaren zeventig zelfs enige tijd door in het ziekenhuis. Zijn strijd was publiek en pijnlijk, maar maakte ook deel uit van de menselijkheid die hij altijd in zijn muziek wist te leggen.
De onuitwisbare invloed van de ‘Green God’
De invloed van Peter Green op de moderne popmuziek is nauwelijks te overschatten. Gitaarhelden zoals Carlos Santana, die met zijn cover van ‘Black Magic Woman’ een wereldhit scoorde, en talloze anderen roemden Green om zijn vermogen om met slechts één noot meer emotie over te brengen dan anderen met een hele solo. Hij speelde niet alleen met zijn vingers; hij speelde met zijn ziel. Zijn stijl was minimalistisch, melodieus en doordrenkt van een melancholie die de luisteraar direct bij het hart greep. Fleetwood Mac zou later, met een andere bezetting, uitgroeien tot een stadionact van wereldformaat, maar het fundament en de ziel van de band werden gelegd in de periode waarin Green aan het roer stond.
Een erfenis die blijft resoneren
Vandaag herdenken we niet alleen een gitarist, maar een kunstenaar die de grenzen van de blues opzocht en verlegde. Hoewel hij na zijn vertrek uit Fleetwood Mac nooit meer dezelfde commerciële hoogten bereikte, bleef hij voor velen in de muziekindustrie een ‘muzikantenmuzikant’. De recente jaren zagen een herwaardering van zijn werk, met diverse eerbetonen en documentaires die zijn unieke bijdrage aan de popgeschiedenis onderstreepten. Peter Green laat een oeuvre achter dat tijdloos is. Of het nu gaat om het dromerige, instrumentale ‘Albatross’ of de krachtige, bijna sinistere klanken van ‘The Green Manalishi’, zijn muziek zal blijven klinken zolang er mensen zijn die de kracht van de gitaar weten te waarderen. Rust zacht, Peter. De blues zal nooit meer hetzelfde klinken zonder jou.