Phil Oakey is vandaag jarig

Philip Oakey wordt op 2 oktober 1955 geboren in Hinckley, in het Engelse graafschap Leicestershire. Als zanger en boegbeeld van The Human League werd hij een van de meest herkenbare gezichten van de jaren tachtig. Dat kwam door zijn diepe baritonstem, maar ook door zijn opvallende, scheve kapsel. Met Don't You Want Me scoorde hij een van de grootste hits uit de Britse popgeschiedenis.

Oakey groeit op in de Midlands en verhuist later naar Sheffield. Na school werkt hij onder meer als verpleeghulp in een ziekenhuis. Muzikant is hij dan nog niet. In 1977 wordt hij uitgenodigd door Martyn Ware, een oud-schoolgenoot, die met Ian Craig Marsh in Sheffield experimenteert met synthesizers. Ze zoeken een zanger en vragen Oakey, vooral omdat hij er volgens hen al uitziet als een popster. Met Philip Adrian Wright, die voor de beelden en dia's tijdens optredens zorgt, is de bezetting van The Human League compleet.

De eerste albums, Reproduction en Travelogue, zijn experimentele elektronische platen die door critici worden gewaardeerd, maar commercieel weinig opleveren. In 1980 ontstaat een breuk. Ware en Marsh vertrekken en richten Heaven 17 op. Oakey houdt de naam The Human League, maar ook de schulden en een tournee die binnenkort moet beginnen. Hij neemt een gedurfd besluit. In een nachtclub in Sheffield vraagt hij twee tienermeisjes die hij op de dansvloer ziet, Joanne Catherall en Susan Ann Sulley, om bij de band te komen. Ze zijn 17 en hebben geen enkele zangervaring. Ook bassist Ian Burden en later gitarist Jo Callis voegen zich bij de groep.

Die keuze blijkt een schot in de roos. Met producer Martin Rushent maakt de vernieuwde band in 1981 het album Dare. Het combineert elektronische klanken met onweerstaanbare popmelodieën en haalt de eerste plaats in Groot-Brittannië. De singles Love Action (I Believe in Love) en Open Your Heart worden grote hits. De laatste single van het album maakt de groep wereldberoemd: Don't You Want Me, geschreven door Oakey, Jo Callis en Philip Adrian Wright. Het nummer verschijnt op 27 november 1981 en staat vijf weken op 1 in Groot-Brittannië, als kerst-nummer-1 van dat jaar. Het wordt de bestverkochte Britse single van 1981 en een van de bestverkochte van het hele decennium. In juli 1982 staat het drie weken op 1 in Amerika.

Ook in Nederland breekt The Human League door. Het album Dare haalt de eerste plaats in de Nederlandse albumlijst. Don't You Want Me bereikt plaats 5 in de Top 40 en plaats 6 in de Single Top 100.

Oakey wordt een van de stijliconen van zijn tijd. Met zijn asymmetrische kapsel, make-up en kleding die "zowel mannen als vrouwen konden dragen" speelt hij bewust met genderrollen. Daarmee is hij een voorloper van de androgyne popsterren uit de jaren tachtig.

Naast The Human League werkt hij samen met anderen. In 1984 maakt hij met de Italiaanse producer Giorgio Moroder Together in Electric Dreams, voor de film Electric Dreams. Oakey nam het nummer naar eigen zeggen in een paar uur op, maar het haalt plaats 3 in Groot-Brittannië en plaats 15 in de Nederlandse Top 40. Het wordt een van zijn bekendste liedjes.

In 1986 werkt The Human League met de Amerikaanse R&B-producers Jimmy Jam en Terry Lewis. Dat levert Human op, dat op 1 komt in Amerika en in Nederland plaats 16 haalt in de Single Top 100. In de decennia daarna wisselt de band van platenlabel en kent het ups en downs, maar Oakey, Catherall en Sulley blijven samen. Ze brengen nieuwe albums uit, zoals Credo (2011), en blijven intensief toeren, met concerten die al tot 2027 zijn aangekondigd.

Oakey verkocht met The Human League wereldwijd meer dan 20 miljoen platen. Hij geldt als een van de pioniers van de synthpop, het genre dat elektronische muziek naar de hitparade bracht. Artiesten van Pet Shop Boys tot moderne elektropopacts noemen hem en zijn band als inspiratiebron.

Vandaag wordt Phil Oakey 71. De voormalige ziekenhuismedewerker uit Sheffield die twee meisjes van de dansvloer plukte en daarmee popgeschiedenis schreef, staat nog altijd op het podium. En zodra de eerste synthesizerklanken van Don't You Want Me klinken, zingt de zaal nog steeds mee.