Ruby Tuesday van The Rolling Stones — de B-kant van Let’s Spend the Night Together

Een dubbele single die geschiedenis schreef

In de rijke historie van The Rolling Stones zijn er weinig nummers die zo’n eigenzinnige weg naar de top hebben afgelegd als ‘Ruby Tuesday’. Het nummer verscheen in januari 1967 als de B-kant van de single ‘Let’s Spend the Night Together’. In een tijd waarin de A-kant in de popmuziek bijna heilig was, bewezen de Stones dat een B-kant niet louter opvulling hoefde te zijn. Het was een zeldzaam moment waarop een keerzijde van een vinylplaat de hoofdrol opeiste en uitgroeide tot een van de meest geliefde composities uit hun omvangrijke oeuvre.

De controverse rondom de A-kant

De beslissing om ‘Ruby Tuesday’ als B-kant uit te brengen had alles te maken met de provocerende aard van de Stones. De A-kant, ‘Let’s Spend the Night Together’, werd destijds als schokkend ervaren door de conservatieve moraalridders. De suggestieve tekst leidde ertoe dat veel radiostations in de Verenigde Staten weigerden het nummer te draaien. De censuur was zelfs zo streng dat de band tijdens een optreden in de bekende ‘Ed Sullivan Show’ gedwongen werd de tekst aan te passen naar het veiligere ‘Let’s spend some time together’. Deze radioban zorgde voor een uniek domino-effect: omdat ‘Let’s Spend the Night Together’ op veel plekken in de ban werd gedaan, zochten dj’s en luisteraars hun toevlucht tot de andere kant van de plaat. ‘Ruby Tuesday’ bleek voor de radio-omroepen een stuk acceptabeler en werd al snel massaal gedraaid.

Het ontstaan van een melancholisch meesterwerk

Waar de A-kant gedreven werd door rauwe energie en rebellie, bood ‘Ruby Tuesday’ een weemoedige en bijna breekbare kant van de Stones. Het nummer werd grotendeels geschreven door Keith Richards, die inspiratie vond in zijn relatie met Linda Keith, een model dat destijds ook bevriend was met Jimi Hendrix. De opnamesessies in de Londense Olympic Studios ademden een bijzondere sfeer uit. Brian Jones speelde een cruciale rol in het geluid van de track; zijn inventieve gebruik van de blokfluit (recorder) en de piano van Jack Nitzsche gaven het nummer een barokke, bijna sprookjesachtige kwaliteit die ver afstond van de bluesrock waar de band in hun beginjaren om bekendstond.

De triomf van de B-kant

De populariteit van ‘Ruby Tuesday’ oversteeg uiteindelijk die van zijn tegenhanger. Terwijl de A-kant in Amerika vastliep door de controverse, schoot de B-kant als een raket omhoog in de hitlijsten. In maart 1967 bereikte het nummer de nummer 1-positie in de Amerikaanse Billboard Hot 100. Het was een ironische overwinning: de “verstoten” B-kant was de grote winnaar geworden. Ook in de rest van de wereld nestelde het nummer zich in de harten van het publiek, en het groeide uit tot een vaste waarde in de setlists van de band tijdens hun latere tournees. Het bewees dat de artistieke kwaliteit van een nummer zich uiteindelijk altijd boven de politieke of maatschappelijke beperkingen van zijn tijd uitstijgt.

Een erfenis die blijft resoneren

Ruim een halve eeuw later wordt ‘Ruby Tuesday’ nog altijd beschouwd als een van de hoogtepunten van het psychedelische tijdperk van de Stones. Het nummer is inmiddels ontelbare malen gecoverd door uiteenlopende artiesten, variërend van Melanie en Marianne Faithfull tot Rod Stewart, wat de tijdloosheid van de compositie onderstreept. Waar veel singles uit de jaren zestig in de vergetelheid zijn geraakt, blijft het verhaal van de B-kant die de A-kant overvleugelde een geliefde anekdote in de popgeschiedenis. Het herinnert ons eraan dat in de wereld van de muziek de mooiste verrassingen vaak op de keerzijde te vinden zijn, wachtend op een luisteraar die verder kijkt dan de officiële hitsingle.