Willy DeVille is overleden
Een onbetwiste romanticus van de rock-‘n-roll
De muziekwereld is vandaag in rouw gedompeld. Met het overlijden van Willy DeVille verliest de popmuziek een van haar meest authentieke, doorleefde en charismatische stemmen. Een artiest die de rauwe energie van de punkstroom combineerde met de weelderige melodieën van soul, blues en Latin-invloeden. Hij is vandaag op 6 augustus 2009 overleden. DeVille, die slechts 58 jaar oud mocht worden, heeft het tijdelijke voor het eeuwige gewisseld na een moedige maar ongelijke strijd tegen alvleesklierkanker. Het trieste nieuws volgt op een periode waarin zijn gezondheid al broos was; eerder dit jaar werd de diagnose gesteld terwijl hij zich voorbereidde op een behandeling tegen hepatitis C.
Van CBGB naar wereldfaam
Willy DeVille, geboren als William Paul Borsey Jr., was het gezicht en het hart van Mink DeVille, de band waarmee hij in de jaren zeventig onlosmakelijk verbonden raakte met de legendarische New Yorkse punkscene. Terwijl bands als Ramones en Blondie de muren van de iconische club CBGB deden trillen met hun snelle, harde geluid, bracht DeVille een eigenzinnig alternatief. Met zijn vetkuif, flamboyante voorkomen en een stem die klonk als een mengeling van straatvuil en fluweel, wist hij een brug te slaan tussen de rauwheid van de punk en de verfijning van de rhythm-and-blues. De grote doorbraak kwam in 1977 met de tijdloze hit ‘Spanish Stroll’, een nummer dat met zijn onmiskenbare Latin-ritme en DeVille’s zwoele voordracht een unieke plek veroverde in de hitlijsten en tot op de dag van vandaag wordt beschouwd als een klassieker.
Een stem die verhalen vertelde
Wat Willy DeVille onderscheidde van zijn tijdgenoten, was zijn vermogen om een verhaal te vertellen. Hij was een romanticus in een tijd die werd gedomineerd door nihilisme en ironie. Of hij nu zong over de achterbuurten van New York of zich liet inspireren door de muzikale tradities van New Orleans, waar hij later in zijn leven een diepe band mee opbouwde, DeVille zong altijd met een emotionele intensiteit die door merg en been ging. Albums als ‘Cabretta’ en ‘Le Chat Bleu’ getuigen van een artiest die wars was van trends en koppig vasthield aan zijn eigen artistieke visie. Hij was een man van contrasten: de stoere rocker die zich kon ontpoppen tot een gevoelige crooner, een muzikant die de duisternis van het leven niet schuwde, maar deze altijd wist te verlichten met een sprankje hoop en passie.
De erfenis van een eigenzinnige muzikant
De invloed van Willy DeVille op de popscene is groter dan de hitlijsten ooit hebben doen vermoeden. Hij fungeerde als een brug tussen generaties en genres. Voor velen was hij de belichaming van de ‘outlaw’ artiest: iemand die nooit volledig in het strakke keurslijf van de muziekindustrie paste, en die juist daardoor zo’n diepe indruk achterliet op zowel luisteraars als collega-muzikanten. Zijn vermogen om chanson, blues, soul en rock te versmelten tot één samenhangend geluid, maakte hem een pionier voor velen die na hem kwamen. Hij bewees dat eerlijkheid en vakmanschap altijd een plek zouden vinden, zelfs als dat betekende dat hij zijn eigen pad moest bewandelen, buiten de gebaande paden van de commercie om.
Afscheid van een icoon
Vandaag herinneren we ons niet alleen de man achter de microfoon, maar ook de mens die worstelde, leed en bovenal creëerde. De strijd tegen hepatitis C en de plotselinge diagnose van alvleesklierkanker hebben een abrupt einde gemaakt aan een leven dat gekenmerkt werd door muzikale passie en persoonlijke turbulentie. Toch blijft de muziek die hij ons heeft nagelaten als een baken staan. Voor de redactie van Pop Magazine voelt zijn heengaan als het wegvallen van een van de laatste echte romantici van de rock-‘n-roll. We zullen zijn hese stem, zijn onberispelijke gevoel voor stijl en zijn onwankelbare liefde voor de muziek missen. Willy DeVille is er niet meer, maar zolang de eerste tonen van ‘Spanish Stroll’ door de speakers klinken, zal hij blijven voortleven als de legendarische artiest die hij altijd was. Rust in vrede, Willy.
Foto: Eckhard Henkel, via Wikimedia Commons (CC BY-SA 3.0 de)
