Het verhaal en hit achter Bright Eyes
Toen Bright Eyes van Art Garfunkel in 1979 verscheen, kwam het nummer voor velen als een emotionele verrassing. Het werd geschreven door de Britse muzikant Mike Batt voor de soundtrack van de animatiefilm Watership Down uit 1978, gebaseerd op het gelijknamige boek. De film vertelt het verhaal van een groep konijnen die op zoek gaan naar een nieuwe leefplek, maar Batt kreeg specifiek de opdracht om een lied te schrijven over de dood, passend bij een aangrijpende scène. Hij wilde echter dat het niet somber of zwaar op de hand werd, maar juist poëtisch en troostend.
Batt had vanaf het begin Art Garfunkel in gedachten als zanger, al verwachtte hij niet dat deze wereldster zijn verzoek zou aannemen. Tot zijn verbazing reageerde Garfunkel meteen enthousiast. Binnen 24 uur gaf hij zijn akkoord, leerde het nummer in een week tijd en stond kort daarna in de studio. Het eindresultaat was een breekbaar, bijna fluisterend gezongen ballad, waarin de centrale regel “How can the light that burned so brightly, suddenly burn so pale?” op indringende wijze de vergankelijkheid van het leven verwoordt.
In Nederland werd Bright Eyes in april 1979 uitgeroepen tot Alarmschijf, waarna het al snel naar de eerste plaats van de Top 40 steeg. Op 2 juni 1979 stond het bovenaan en het bleef daar meerdere weken. In totaal bleef de single 14 weken in de lijst en groeide uit tot de bestverkochte plaat van dat jaar in Nederland. Ook in de Nationale Hitparade stond het op nummer 1. In Vlaanderen kende het nummer eveneens groot succes: het stond 13 weken in de hitlijsten, bereikte de hoogste positie en eindigde als een van de bestverkochte singles van 1979. Opvallend genoeg had Garfunkel in de Verenigde Staten veel minder succes met Bright Eyes: daar haalde het de Billboard Hot 100 niet eens.
Voor Art Garfunkel betekende dit zijn eerste grote solo-hit in de Lage Landen na zijn succesvolle periode met Paul Simon. Hoewel hij in de jaren daarna nog meerdere singles uitbracht, bleef Bright Eyes zijn meest herkenbare en grootste hit in zowel Nederland als Vlaanderen. Het zachte, melancholieke karakter en de associatie met de film gaven het nummer een blijvende plaats in het collectieve geheugen.